Book 1, § 17 — Outlines of Pyrrhonism

Ὥσπερ δὲ τοὺς τρόπους <τῆς> ἐποχῆς παραδίδομεν, οὕτω καὶ τρόπους ἐκτίθενταί τινες, καθ’ οὓς ἐν ταῖς κατὰ μέρος αἰτιολογίαις διαποροῦντες ἐφιστῶμεν τοὺς δογματικοὺς διὰ τὸ μάλιστα ἐπὶ ταύταις αὐτοὺς μέγα φρονεῖν. καὶ δὴ Αἰνησίδημος ὀκτὼ τρόπους παραδίδωσι καθ’ οὓς οἴεται πᾶσαν δογματικὴν αἰτιολογίαν ὡς μοχθηρὰν ἐλέγχων ἀποφήνασθαι,

Hosper de tous tropous <tes> epoches paradidomen, houto kai tropous ektithentai tines, kath’ hous en tais kata meros aitiologiais diaporountes ephistomen tous dogmatikous dia to malista epi tautais autous mega phronein. kai de Ainesidemos okto tropous paradidosi kath’ hous oietai pasan dogmatiken aitiologian hos mochtheran elenchon apophenasthai,

ὧν πρῶτον μὲν εἶναί φησι καθ’ ὃν [τρόπον] τὸ τῆς αἰτιολογίας γένος ἐν ἀφανέσιν ἀναστρεφόμενον οὐχ ὁμολογουμένην ἔχει τὴν ἐκ τῶν φαινομένων ἐπιμαρτύρησιν· δεύτερον δὲ καθ’ ὃν πολλάκις εὐεπιφορίας οὔσης δαψιλοῦς ὥστε πολυτρόπως αἰτιολογῆσαι τὸ ζητούμενον, καθ’ ἕνα μόνον τρόπον τοῦτό τινες αἰτιολογοῦσιν·

hon proton men einai phesi kath’ hon [tropon] to tes aitiologias genos en aphanesin anastrephomenon ouch homologoumenen echei ten ek ton phainomenon epimartyresin; deuteron de kath’ hon pollakis euepiphorias ouses dapsilous hoste polytropos aitiologesai to zetoumenon, kath’ hena monon tropon touto tines aitiologousin;

τρίτον καθ’ ὃν τῶν τεταγμένως γινομένων αἰτίας ἀποδιδόασιν οὐδεμίαν τάξιν ἐπιφαινούσας· τέταρτον καθ’ ὃν τὰ φαινόμενα λαβόντες ὡς γίνεται, καὶ τὰ μὴ φαινόμενα νομίζουσιν ὡς γίνεται κατειληφέναι, τάχα μὲν ὁμοίως τοῖς φαινομένοις τῶν ἀφανῶν ἐπιτελουμένων, τάχα δ’ οὐχ ὁμοίως ἀλλ’ ἰδιαζόντως·

triton kath’ hon ton tetagmenos ginomenon aitias apodidoasin oudemian taxin epiphainousas; tetarton kath’ hon ta phainomena labontes hos ginetai, kai ta me phainomena nomizousin hos ginetai kateilephenai, tacha men homoios tois phainomenois ton aphanon epiteloumenon, tacha d’ ouch homoios all’ idiazontos;

πέμπτον καθ’ ὃν πάντες ὡς ἔπος εἰπεῖν κατὰ τὰς ἰδίας τῶν στοιχείων ὑποθέσεις ἀλλ’ οὐ κατά τινας κοινὰς καὶ ὁμολογουμένας ἐφόδους αἰτιολογοῦσιν· ἕκτον καθ’ ὃν πολλάκις τὰ μὲν φωρατὰ ταῖς ἰδίαις ὑποθέσεσι παραλαμβάνουσιν, τὰ δὲ ἀντιπίπτοντα καὶ τὴν ἴσην ἔχοντα πιθανότητα παραπέμπουσιν·

pempton kath’ hon pantes hos epos eipein kata tas idias ton stoicheion hypotheseis all’ ou kata tinas koinas kai homologoumenas ephodous aitiologousin; hekton kath’ hon pollakis ta men phorata tais idiais hypothesesi paralambanousin, ta de antipiptonta kai ten isen echonta pithanoteta parapempousin;

ἕβδομον καθ’ ὃν πολλάκις ἀποδιδόασιν αἰτίας οὐ μόνον τοῖς φαινομένοις ἀλλὰ καὶ ταῖς ἰδίαις ὑποθέσεσι μαχομένας· ὄγδοον καθ’ ὃν πολλάκις ὄντων ἀπόρων ὁμοίως τῶν τε φαίνεσθαι δοκούντων καὶ τῶν ἐπιζητουμένων, ἐκ τῶν ὁμοίως ἀπόρων περὶ τῶν ὁμοίως ἀπόρων ποιοῦνται τὰς διδασκαλίας.

hebdomon kath’ hon pollakis apodidoasin aitias ou monon tois phainomenois alla kai tais idiais hypothesesi machomenas; ogdoon kath’ hon pollakis onton aporon homoios ton te phainesthai dokounton kai ton epizetoumenon, ek ton homoios aporon peri ton homoios aporon poiountai tas didaskalias.

οὐκ ἀδύνατον δέ φησι καὶ κατά τινας ἐπιμίκτους τρόπους, ἠρτημένους ἐκ τῶν προειρημένων, διαπίπτειν ἐνίους ἐν ταῖς αἰτιολογίαις. τάχα δ’ ἂν καὶ οἱ πέντε τρόποι τῆς ἐποχῆς ἀπαρκοῖεν πρὸς τὰς αἰτιολογίας. ἤτοι γὰρ σύμφωνον πάσαις ταῖς κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεσι καὶ τῇ σκέψει καὶ τοῖς φαινομένοις αἰτίαν ἐρεῖ τις ἢ οὔ. καὶ σύμφωνον μὲν ἴσως οὐκ ἐνδέχεται· τά τε γὰρ φαινόμενα καὶ τὰ ἄδηλα πάντα διαπεφώνηται.

ouk adynaton de phesi kai kata tinas epimiktous tropous, ertemenous ek ton proeiremenon, diapiptein enious en tais aitiologiais. tacha d’ an kai ohi pente tropoi tes epoches aparkoien pros tas aitiologias. etoi gar symphonon pasais tais kata philosophian ahiresesi kai te skepsei kai tois phainomenois aitian erei tis e ou. kai symphonon men isos ouk endechetai; ta te gar phainomena kai ta adela panta diapephonetai.

εἰ δὲ διάφωνον, ἀπαιτηθήσεται καὶ ταύτης τὴν αἰτίαν, καὶ φαινομένην μὲν φαινομένης ἢ ἄδηλον ἀδήλου λαμβάνων εἰς ἄπειρον ἐκπεσεῖται, ἐναλλὰξ δὲ αἰτιολογῶν εἰς τὸν διάλληλον. ἱστάμενος δέ που, ἢ ὅσον ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις λέξει τὴν αἰτίαν συνεστάναι, καὶ εἰσάγει τὸ πρός τι, ἀναιρῶν τὸ πρὸς τὴν φύσιν, ἢ ἐξ ὑποθέσεώς τι λαμβάνων ἐπισχεθήσεται. ἔστιν οὖν καὶ διὰ τούτων ἐλέγχειν ἴσως τὴν τῶν δογματικῶν ἐν ταῖς αἰτιολογίαις προπέτειαν.

ei de diaphonon, apaitethesetai kai tautes ten aitian, kai phainomenen men phainomenes e adelon adelou lambanon eis apeiron ekpeseitai, enallax de aitiologon eis ton diallelon. histamenos de pou, e hoson epi tois eiremenois lexei ten aitian synestanai, kai eisagei to pros ti, anairon to pros ten physin, e ex hypotheseos ti lambanon epischethesetai. estin oun kai dia touton elenchein isos ten ton dogmatikon en tais aitiologiais propeteian.