Οὐκοῦν ὁ περὶ τῶν γενῶν καὶ τῶν εἰδῶν ὑπολείπεται λόγος, περὶ οὗ πλατύτερον μὲν ἐν ἄλλοις διαλεξόμεθα, ὡς ἐν συντόμῳ δὲ νῦν ταῦτα λέξομεν. εἰ μὲν ἐννοήματα εἶναι τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη λέγουσιν, αἱ κατὰ τοῦ ἡγεμονικοῦ καὶ τῆς φαντασίας ἐπιχειρήσεις αὐτοὺς διατρέπουσιν· εἰ δὲ ἰδίαν ὑπόστασιν αὐτοῖς ἀπολείπουσιν, τί πρὸς τοῦτο ἐροῦσιν;
Oukoun ho peri ton genon kai ton eidon hypoleipetai logos, peri hou platyteron men en allois dialexometha, hos en syntomo de nyn tauta lexomen. ei men ennoemata einai ta gene kai ta eide legousin, ahi kata tou hegemonikou kai tes phantasias epicheireseis autous diatrepousin; ei de idian hypostasin autois apoleipousin, ti pros touto erousin?
εἰ ἔστι τὰ γένη, ἤτοι τοσαῦτά ἐστιν ὅσα τὰ εἴδη, ἢ ἕν ἐστι κοινὸν πάντων τῶν εἰδῶν αὐτοῦ λεγομένων εἶναι [εἶδος ἤγουν] γένος. εἰ μὲν οὖν τοσαῦτά ἐστι τὰ γένη ὅσα τὰ εἴδη αὐτῶν, οὐκέτ’ ἂν εἴη κοινὸν γένος, ὃ εἰς αὐτὰ διαιρεθήσεται. εἰ δὲ ἓν εἶναι λέγοιτο ἐν πᾶσι τοῖς εἴδεσιν αὐτοῦ γένος, ἤτοι ὅλου αὐτοῦ ἕκαστον εἶδος αὐτοῦ μετέχει ἢ μέρους αὐτοῦ. ἀλλ’ ὅλου μὲν οὐδαμῶς· ἀμήχανον γάρ ἐστιν ἕν τι ὑπάρχον <ἐν> ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ κατὰ ταὐτὸ περιέχεσθαι ὡς ὅλον ἐν ἑκάστῳ θεωρεῖσθαι τῶν ἐν οἷς εἶναι λέγεται. εἰ δὲ μέρους, πρῶτον μὲν οὐκ ἀκολουθήσει τῷ εἴδει τὸ γένος πᾶν, ὡς ὑπολαμβάνουσιν, οὐδὲ ὁ ἄνθρωπος ἔσται ζῷον ἀλλὰ μέρος ζῴου, οἷον οὐσία, οὔτε δὲ ἔμψυχος οὔτε αἰσθητική.
ei esti ta gene, etoi tosauta estin hosa ta eide, e hen esti koinon panton ton eidon autou legomenon einai [eidos egoun] genos. ei men oun tosauta esti ta gene hosa ta eide auton, ouket’ an eie koinon genos, ho eis auta diairethesetai. ei de hen einai legoito en pasi tois eidesin autou genos, etoi holou autou hekaston eidos autou metechei e merous autou. all’ holou men oudamos; amechanon gar estin hen ti hyparchon <en> allo kai allo kata tauto periechesthai hos holon en hekasto theoreisthai ton en ohis einai legetai. ei de merous, proton men ouk akolouthesei to eidei to genos pan, hos hypolambanousin, oude ho anthropos estai zoon alla meros zoou, ohion ousia, oute de empsychos oute aisthetike.
εἶτα μέντοι καὶ ἤτοι ταὐτοῦ λέγοιτο ἂν μετεσχηκέναι πάντα τὰ εἴδη μέρους τοῦ γένους αὐτῶν, ἢ ἑτέρου καὶ ἑτέρου. ἀλλὰ ταὐτοῦ μὲν οὐκ ἐνδέχεται διὰ τὰ προειρημένα. εἰ δὲ ἄλλου καὶ ἄλλου, οὔτε ὅμοια ἀλλήλοις ἔσται τὰ εἴδη κατὰ γένος, ὅπερ οὐ προσδέξονται, ἄπειρόν τε ἔσται γένος ἕκαστον εἰς ἄπειρα τεμνόμενον (οὐ μόνον τὰ εἴδη ἀλλὰ καὶ τὰ καθ’ ἕκαστον, ἐν οἷς καὶ αὐτοῖς μετὰ τῶν εἰδῶν αὐτοῦ θεωρεῖται· οὐ γὰρ μόνον ἄνθρωπος ἀλλὰ καὶ ζῷον ὁ Δίων εἶναι λέγεται). εἰ δὲ ταῦτα ἄτοπα, οὐδὲ κατὰ μέρος μετέσχηκε τὰ εἴδη τοῦ γένους αὐτῶν ἑνὸς ὄντος.
eita mentoi kai etoi tautou legoito an meteschekenai panta ta eide merous tou genous auton, e heterou kai heterou. alla tautou men ouk endechetai dia ta proeiremena. ei de allou kai allou, oute homoia allelois estai ta eide kata genos, hoper ou prosdexontai, apeiron te estai genos hekaston eis apeira temnomenon (ou monon ta eide alla kai ta kath’ hekaston, en ohis kai autois meta ton eidon autou theoreitai; ou gar monon anthropos alla kai zoon ho Dion einai legetai). ei de tauta atopa, oude kata meros metescheke ta eide tou genous auton henos ontos.
εἰ δὲ μήτε ὅλου μετέσχηκεν ἕκαστον εἶδος τοῦ γένους μήτε μέρους αὐτοῦ, πῶς ἂν λέγοιτο ‘ἓν εἶναι γένος ἐν πᾶσι τοῖς εἴδεσιν αὐτοῦ, ὥστε καὶ εἰς αὐτὰ διαιρεῖσθαι; τάχα οὐκ ἂν ἔχοι τις λέγειν μὴ οὐχὶ ἀναπλάσσων τινὰς εἰδωλοποιήσεις, αἳ ταῖς ἐκείνων αὐτῶν ἀνεπικρίτοις διαφωνίαις κατὰ τὰς σκεπτικὰς ἐφόδους περιτραπήσονται.
ei de mete holou metescheken hekaston eidos tou genous mete merous autou, pos an legoito ‘hen einai genos en pasi tois eidesin autou, hoste kai eis auta diaireisthai? tacha ouk an echoi tis legein me ouchi anaplasson tinas eidolopoieseis, ahi tais ekeinon auton anepikritois diaphoniais kata tas skeptikas ephodous peritrapesontai.
Πρὸς δὲ τούτοις κἀκεῖνο λεκτέον. τὰ εἴδη τοῖα ἢ τοῖά ἐστιν· τούτων τὰ γένη ἤτοι καὶ τοῖα καὶ τοῖα, ἢ τοῖα μὲν τοῖα δὲ οὐ, ἢ οὔτε τοῖα οὔτε τοῖα. οἷον ἐπεὶ τῶν τινῶν τὰ μέν ἐστι σώματα τὰ δὲ ἀσώματα, καὶ τὰ μὲν ἀληθῆ τὰ δὲ ψευδῆ, καὶ ἔνια μὲν λευκά, εἰ τύχοι, ἔνια δὲ μέλανα, καὶ ἔνια μὲν μέγιστα ἔνια δὲ σμικρότατα, καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως, τὸ τὶ λόγου ἕνεκεν, ὅ φασιν εἶναί τινες γενικώτατον, ἢ πάντα ἔσται ἢ τὰ ἕτερα ἢ οὐδέν.
Pros de toutois kakeino lekteon. ta eide toia e toia estin; touton ta gene etoi kai toia kai toia, e toia men toia de ou, e oute toia oute toia. ohion epei ton tinon ta men esti somata ta de asomata, kai ta men alethe ta de pseude, kai enia men leuka, ei tychoi, enia de melana, kai enia men megista enia de smikrotata, kai ta alla homoios, to ti logou heneken, ho phasin einai tines genikotaton, e panta estai e ta hetera e ouden.
ἀλλ’ εἰ μὲν οὐδέν ἐστιν ὅλως τὸ τὶ, οὐδὲ τὸ γένος, πέρας ἔχει ἡ ζήτησις. εἰ δὲ πάντα εἶναι ῥηθείη, πρὸς τῷ ἀδύνατον εἶναι τὸ λεγόμενον, καὶ τῶν εἰδῶν καὶ τῶν καθ’ ἕκαστον ἐν οἷς ἐστι δεήσει πάντα εἶναι. ὡς γάρ, ἐπεὶ τὸ ζῷον, ὡς φασίν, οὐσία ἐστὶν ἔμψυχος αἰσθητική, ἕκαστον τῶν εἰδῶν αὐτοῦ καὶ οὐσία εἶναι λέγεται καὶ ἔμψυχος καὶ αἰσθητική, οὕτως εἰ τὸ γένος καὶ σῶμά ἐστι καὶ ἀσώματον καὶ ψευδὲς καὶ ἀληθὲς καὶ μέλαν, εἰ τύχοι, καὶ λευκὸν καὶ σμικρότατον καὶ μέγιστον καὶ τἆλλα πάντα, ἕκαστον τῶν εἰδῶν καὶ τῶν καθ’ ἕκαστον πάντα ἔσται· ὅπερ οὐ θεωρεῖται. ψεῦδος οὖν καὶ τοῦτο.
all’ ei men ouden estin holos to ti, oude to genos, peras echei he zetesis. ei de panta einai rhetheie, pros to adynaton einai to legomenon, kai ton eidon kai ton kath’ hekaston en ohis esti deesei panta einai. hos gar, epei to zoon, hos phasin, ousia estin empsychos aisthetike, hekaston ton eidon autou kai ousia einai legetai kai empsychos kai aisthetike, houtos ei to genos kai soma esti kai asomaton kai pseudes kai alethes kai melan, ei tychoi, kai leukon kai smikrotaton kai megiston kai talla panta, hekaston ton eidon kai ton kath’ hekaston panta estai; hoper ou theoreitai. pseudos oun kai touto.
εἰ δὲ τὰ ἕτερα μόνα ἐστί, τούτων τὸ γένος τῶν λοιπῶν οὐκ ἔσται γένος, οἷον εἰ σῶμα τὸ τὶ, τῶν ἀσωμάτων, καὶ εἰ λογικὸν τὸ ζῷον, τῶν ἀλόγων, ὡς μήτε ἀσώματόν τι εἶναι ζῷον μήτε ἄλογον, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως· ὅπερ ἄτοπον. οὐκοῦν οὔτε καὶ τοῖον καὶ τοῖον τὸ γένος, οὔτε τοῖον μὲν τοῖον δὲ οὔ, οὔτε μὴν οὔτε τοῖον οὔτε τοῖον δύναται εἶναι [γένος]· εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ ἔστιν ὅλως τὸ γένος. εἰ δὲ λέγοι τις ὅτι δυνάμει πάντα ἐστὶ τὸ γένος, λέξομεν, ὡς τὸ δυνάμει τι ὂν δεῖ τι καὶ ἐνεργείᾳ εἶναι, οἷον οὐ δύναταί τις γραμματικὸς εἶναι εἰ μὴ καὶ ἐνεργείᾳ. καὶ τὸ γένος οὖν εἰ δυνάμει πάντα ἐστίν, ἐρωτῶμεν αὐτοὺς τί ἐστιν ἐνεργείᾳ, καὶ οὕτω μένουσιν αἱ αὐταὶ ἀπορίαι. τἀναντία μὲν γὰρ πάντα ἐνεργείᾳ εἶναι οὐ δύναται.
ei de ta hetera mona esti, touton to genos ton loipon ouk estai genos, ohion ei soma to ti, ton asomaton, kai ei logikon to zoon, ton alogon, hos mete asomaton ti einai zoon mete alogon, kai epi ton allon homoios; hoper atopon. oukoun oute kai toion kai toion to genos, oute toion men toion de ou, oute men oute toion oute toion dynatai einai [genos]; ei de touto, oude estin holos to genos. ei de legoi tis hoti dynamei panta esti to genos, lexomen, hos to dynamei ti on dei ti kai energeia einai, ohion ou dynatai tis grammatikos einai ei me kai energeia. kai to genos oun ei dynamei panta estin, erotomen autous ti estin energeia, kai houto menousin ahi autai aporiai. tanantia men gar panta energeia einai ou dynatai.
ἀλλ’ οὐδὲ τὰ μὲν καὶ ἐνεργείᾳ τὰ δὲ δυνάμει μόνον, οἷον σῶμα μὲν ἐνεργείᾳ, δυνάμει δὲ ἀσώματον. δυνάμει γάρ ἐστιν ὃ οἷόν τέ ἐστιν ἐνεργείᾳ ὑποστῆναι, τὸ δὲ σῶμα ἐνεργείᾳ <ὂν> ἀδύνατόν ἐστιν ἀσώματον κατ’ ἐνέργειαν, ὥστε εἰ λόγου χάριν σῶμά <τι> ἔστιν οὔκ ἐστιν ἀσώματον δυνάμει, καὶ τὸ ἀνάπαλιν. οὐκοῦν οὐκ ἐνδέχεται τὸ γένος τὰ μὲν ἐνεργείᾳ εἶναι τὰ δὲ δυνάμει μόνον. εἰ δὲ οὐδὲν ὅλως ἐστὶν ἐνεργείᾳ, οὐδὲ ὑφέστηκεν. οὐκοῦν οὐδέν ἐστι τὸ γένος, ὃ διαιρεῖν εἰς τὰ εἴδη λέγουσιν.
all’ oude ta men kai energeia ta de dynamei monon, ohion soma men energeia, dynamei de asomaton. dynamei gar estin ho ohion te estin energeia hypostenai, to de soma energeia <on> adynaton estin asomaton kat’ energeian, hoste ei logou charin soma <ti> estin ouk estin asomaton dynamei, kai to anapalin. oukoun ouk endechetai to genos ta men energeia einai ta de dynamei monon. ei de ouden holos estin energeia, oude hyphesteken. oukoun ouden esti to genos, ho diairein eis ta eide legousin.
ἔτι καὶ τοῦτο θεάσασθαι ἄξιον. ὥσπερ γὰρ, ἐπεὶ ὁ αὐτός ἐστιν Ἀλέξανδρος καὶ Πάρις, οὐκ ἐνδέχεται τὸ μὲν ‘’Ἀλέξανδρος περιπατεῖ’ ἀληθὲς εἶναι, τὸ δὲ ‘Πάρις περιπατεῖ’ ψεῦδος, οὕτως εἰ τὸ αὐτό ἐστι τὸ ἄνθρωπον εἶναι Θέωνι καὶ Δίωνι, εἰς σύνταξιν ἀξιώματος ἀγομένη ἡ ‘ἄνθρωπος προσηγορία ἢ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος ἐπ’ ἀμφοτέρων ποιήσει τὸ ἀξίωμα. οὐ θεωρεῖται δὲ τοῦτο· τοῦ μὲν γὰρ Δίωνος καθημένου Θέωνος δὲ περιπατοῦντος τὸ ‘ἄνθρωπος περιπατεῖ’ ἐφ’ οὗ μὲν λεγόμενον ἀληθές ἐστιν, ἐφ’ οὗ δὲ ψεῦδος. οὐκ ἄρα κοινή ἐστιν ἀμφοτέρων ἡ ‘ἄνθρωπος προσηγορία, οὐδὲ ἡ αὐτὴ ἀμφοῖν, ἀλλ’ εἰ ἄρα, ἰδία ἑκατέρου.
eti kai touto theasasthai axion. hosper gar, epei ho autos estin Alexandros kai Paris, ouk endechetai to men ‘’Alexandros peripatei’ alethes einai, to de ‘Paris peripatei’ pseudos, houtos ei to auto esti to anthropon einai Theoni kai Dioni, eis syntaxin axiomatos agomene he ‘anthropos prosegoria e alethes e pseudos ep’ amphoteron poiesei to axioma. ou theoreitai de touto; tou men gar Dionos kathemenou Theonos de peripatountos to ‘anthropos peripatei’ eph’ hou men legomenon alethes estin, eph’ hou de pseudos. ouk ara koine estin amphoteron he ‘anthropos prosegoria, oude he aute amphoin, all’ ei ara, idia hekaterou.