Book 17, § 3 — New Testament

Ὑπομίμνῃσκε αὐτοὺς ἀρχαῖς ἐξουσίαις ὑποτάσσεσθαι πειθαρχεῖν, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἑτοίμους εἶναι, μηδένα βλασφημεῖν, ἀμάχους εἶναι, ἐπιεικεῖς, πᾶσαν ἐνδεικνυμένους πραΰτητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους. ἦμεν γάρ ποτε καὶ ἡμεῖς ἀνόητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι, δουλεύοντες ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς ποικίλαις, ἐν κακίᾳ καὶ φθόνῳ διάγοντες, στυγητοί, μισοῦντες ἀλλήλους. ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν θεοῦ, οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ἃ ἐποιήσαμεν ἡμεῖς ἀλλὰ κατὰ τὸ αὐτοῦ ἔλεος ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως πνεύματος ἁγίου, οὗ ἐξέχεεν ἐφ’ ἡμᾶς πλουσίως διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενηθῶμεν κατ’ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου.

Hypomimneske autous archais exousiais hypotassesthai peitharchein, pros pan ergon agathon hetoimous einai, medena blasphemein, amachous einai, epieikeis, pasan endeiknymenous prayteta pros pantas anthropous. emen gar pote kai hemeis anoetoi, apeitheis, planomenoi, douleuontes epithymiais kai hedonais poikilais, en kakia kai phthono diagontes, stygetoi, misountes allelous. hote de he chrestotes kai he philanthropia epephane tou soteros hemon theou, ouk ex ergon ton en dikaiosyne ha epoiesamen hemeis alla kata to autou eleos esosen hemas dia loutrou palingenesias kai anakainoseos pneumatos hagiou, hou execheen eph’ hemas plousios dia Iesou Christou tou soteros hemon, hina dikaiothentes te ekeinou chariti kleronomoi genethomen kat’ elpida zoes aioniou.

Πιστὸς ὁ λόγος, καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσιν καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες θεῷ. ταῦτά ἐστιν καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο, εἰσὶν γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει, ὢν αὐτοκατάκριτος.

Pistos ho logos, kai peri touton boulomai se diabebaiousthai, hina phrontizosin kalon ergon proistasthai ohi pepisteukotes theo. tauta estin kala kai ophelima tois anthropois; moras de zeteseis kai genealogias kai ereis kai machas nomikas periistaso, eisin gar anopheleis kai mataioi. ahiretikon anthropon meta mian kai deuteran nouthesian paraitou, eidos hoti exestraptai ho toioutos kai hamartanei, on autokatakritos.

Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρὸς σὲ ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν, ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλῶν σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι.

Hotan pempso Arteman pros se e Tychikon, spoudason elthein pros me eis Nikopolin, ekei gar kekrika paracheimasai. zenan ton nomikon kai Apollon spoudaios propempson, hina meden autois leipe. manthanetosan de kai ohi hemeteroi kalon ergon proistasthai eis tas anankaias chreias, hina me osin akarpoi.

Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ’ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν.

Aspazontai se ohi met’ emou pantes. aspasai tous philountas hemas en pistei. he charis meta panton hymon.