Buch 21, § 2 — Neues Testament

Ἀποθέμενοι οὖν πᾶσαν κακίαν καὶ πάντα δόλον καὶ ὑποκρίσεις καὶ φθόνους καὶ πάσας καταλαλιάς, ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν ἄδολον γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα ἐν αὐτῷ αὐξηθῆτε εἰς σωτηρίαν, εἰ ἐγεύσασθε ὅτι χρηστὸς ὁ κύριος.

Apothemenoi oun pasan kakian kai panta dolon kai hypokriseis kai phthonous kai pasas katalalias, hos artigenneta brephe to logikon adolon gala epipothesate, hina en auto auxethete eis soterian, ei egeusasthe hoti chrestos ho kyrios.

Πρὸς ὃν προσερχόμενοι, λίθον ζῶντα, ὑπὸ ἀνθρώπων μὲν ἀποδεδοκιμασμένον παρὰ δὲ θεῷ ἐκλεκτὸν ἔντιμον καὶ αὐτοὶ ὡς λίθοι ζῶντες οἰκοδομεῖσθε οἶκος πνευματικὸς εἰς ἱεράτευμα ἅγιον, ἀνενέγκαι πνευματικὰς θυσίας εὐπροσδέκτους θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι περιέχει ἐν γραφῇ· Ἰδοὺ τίθημι ἐν Σιὼν λίθον ἀκρογωνιαῖον ἐκλεκτὸν ἔντιμον, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ’ αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ. ὑμῖν οὖν ἡ τιμὴ τοῖς πιστεύουσιν· ἀπιστοῦσιν δὲ λίθος ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας καὶ λίθος προσκόμματος καὶ πέτρα σκανδάλου· οἳ προσκόπτουσιν τῷ λόγῳ ἀπειθοῦντες· εἰς ὃ καὶ ἐτέθησαν.

Pros hon proserchomenoi, lithon zonta, hypo anthropon men apodedokimasmenon para de theo eklekton entimon kai autoi hos lithoi zontes oikodomeisthe oikos pneumatikos eis hierateuma hagion, anenenkai pneumatikas thysias euprosdektous theo dia Iesou Christou; dioti periechei en graphe; Idou tithemi en Sion lithon akrogoniaion eklekton entimon, kai ho pisteuon ep’ auto ou me kataischynthe. hymin oun he time tois pisteuousin; apistousin de lithos hon apedokimasan ohi oikodomountes houtos egenethe eis kephalen gonias kai lithos proskommatos kai petra skandalou; ohi proskoptousin to logo apeithountes; eis ho kai etethesan.

Ὑμεῖς δὲ γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, λαὸς εἰς περιποίησιν, ὅπως τὰς ἀρετὰς ἐξαγγείλητε τοῦ ἐκ σκότους ὑμᾶς καλέσαντος εἰς τὸ θαυμαστὸν αὐτοῦ φῶς· οἵ ποτε οὐ λαὸς νῦν δὲ λαὸς θεοῦ, οἱ οὐκ ἠλεημένοι νῦν δὲ ἐλεηθέντες. Ἀγαπητοί, παρακαλῶ ὡς παροίκους καὶ παρεπιδήμους ἀπέχεσθαι τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν, αἵτινες στρατεύονται κατὰ τῆς ψυχῆς· τὴν ἀναστροφὴν ὑμῶν ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἔχοντες καλήν, ἵνα, ἐν ᾧ καταλαλοῦσιν ὑμῶν ὡς κακοποιῶν, ἐκ τῶν καλῶν ἔργων ἐποπτεύοντες δοξάσωσι τὸν θεὸν ἐν ἡμέρᾳ ἐπισκοπῆς.

Hymeis de genos eklekton, basileion hierateuma, ethnos hagion, laos eis peripoiesin, hopos tas aretas exangeilete tou ek skotous hymas kalesantos eis to thaumaston autou phos; ohi pote ou laos nyn de laos theou, ohi ouk eleemenoi nyn de eleethentes. Agapetoi, parakalo hos paroikous kai parepidemous apechesthai ton sarkikon epithymion, ahitines strateuontai kata tes psyches; ten anastrophen hymon en tois ethnesin echontes kalen, hina, en ho katalalousin hymon hos kakopoion, ek ton kalon ergon epopteuontes doxasosi ton theon en hemera episkopes.

Ὑποτάγητε πάσῃ ἀνθρωπίνῃ κτίσει διὰ τὸν κύριον· εἴτε βασιλεῖ ὡς ὑπερέχοντι, εἴτε ἡγεμόσιν ὡς δι’ αὐτοῦ πεμπομένοις εἰς ἐκδίκησιν κακοποιῶν ἔπαινον δὲ ἀγαθοποιῶν ὅτι οὕτως ἐστὶν τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ, ἀγαθοποιοῦντας φιμοῦν τὴν τῶν ἀφρόνων ἀνθρώπων ἀγνωσίαν· ὡς ἐλεύθεροι, καὶ μὴ ὡς ἐπικάλυμμα ἔχοντες τῆς κακίας τὴν ἐλευθερίαν, ἀλλ’ ὡς θεοῦ δοῦλοι. πάντας τιμήσατε, τὴν ἀδελφότητα ἀγαπᾶτε, τὸν θεὸν φοβεῖσθε, τὸν βασιλέα τιμᾶτε.

Hypotagete pase anthropine ktisei dia ton kyrion; eite basilei hos hyperechonti, eite hegemosin hos di’ autou pempomenois eis ekdikesin kakopoion epainon de agathopoion hoti houtos estin to thelema tou theou, agathopoiountas phimoun ten ton aphronon anthropon agnosian; hos eleutheroi, kai me hos epikalymma echontes tes kakias ten eleutherian, all’ hos theou douloi. pantas timesate, ten adelphoteta agapate, ton theon phobeisthe, ton basilea timate.

Οἱ οἰκέται ὑποτασσόμενοι ἐν παντὶ φόβῳ τοῖς δεσπόταις, οὐ μόνον τοῖς ἀγαθοῖς καὶ ἐπιεικέσιν ἀλλὰ καὶ τοῖς σκολιοῖς. τοῦτο γὰρ χάρις εἰ διὰ συνείδησιν θεοῦ ὑποφέρει τις λύπας πάσχων ἀδίκως· ποῖον γὰρ κλέος εἰ ἁμαρτάνοντες καὶ κολαφιζόμενοι ὑπομενεῖτε; ἀλλ’ εἰ ἀγαθοποιοῦντες καὶ πάσχοντες ὑπομενεῖτε, τοῦτο χάρις παρὰ θεῷ. εἰς τοῦτο γὰρ ἐκλήθητε, ὅτι καὶ Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ὑμῶν, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμὸν ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ· ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ· ὃς λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει, παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως· ὃς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον, ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογενόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ ζήσωμεν· οὗ τῷ μώλωπι ἰάθητε. ἦτε γὰρ ὡς πρόβατα πλανώμενοι, ἀλλὰ ἐπεστράφητε νῦν ἐπὶ τὸν ποιμένα καὶ ἐπίσκοπον τῶν ψυχῶν ὑμῶν.

Ohi oiketai hypotassomenoi en panti phobo tois despotais, ou monon tois agathois kai epieikesin alla kai tois skoliois. touto gar charis ei dia syneidesin theou hypopherei tis lypas paschon adikos; poion gar kleos ei hamartanontes kai kolaphizomenoi hypomeneite? all’ ei agathopoiountes kai paschontes hypomeneite, touto charis para theo. eis touto gar eklethete, hoti kai Christos epathen hyper hymon, hymin hypolimpanon hypogrammon hina epakolouthesete tois ichnesin autou; hos hamartian ouk epoiesen oude heurethe dolos en to stomati autou; hos loidoroumenos ouk anteloidorei, paschon ouk epeilei, paredidou de to krinonti dikaios; hos tas hamartias hemon autos anenenken en to somati autou epi to xylon, hina tais hamartiais apogenomenoi te dikaiosyne zesomen; hou to molopi iathete. ete gar hos probata planomenoi, alla epestraphete nyn epi ton poimena kai episkopon ton psychon hymon.