Book 8, § 7 — New Testament

ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ θεοῦ.

tautas oun echontes tas epangelias, agapetoi, katharisomen heautous apo pantos molysmou sarkos kai pneumatos, epitelountes hagiosynen en phobo theou.

Χωρήσατε ἡμᾶς· οὐδένα ἠδικήσαμεν, οὐδένα ἐφθείραμεν, οὐδένα ἐπλεονεκτήσαμεν. πρὸς κατάκρισιν οὐ λέγω, προείρηκα γὰρ ὅτι ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν ἐστε εἰς τὸ συναποθανεῖν καὶ συζῆν. πολλή μοι παρρησία πρὸς ὑμᾶς, πολλή μοι καύχησις ὑπὲρ ὑμῶν· πεπλήρωμαι τῇ παρακλήσει, ὑπερπερισσεύομαι τῇ χαρᾷ ἐπὶ πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν.

Choresate hemas; oudena edikesamen, oudena ephtheiramen, oudena epleonektesamen. pros katakrisin ou lego, proeireka gar hoti en tais kardiais hemon este eis to synapothanein kai syzen. polle moi parresia pros hymas, polle moi kauchesis hyper hymon; pepleromai te paraklesei, hyperperisseuomai te chara epi pase te thlipsei hemon.

Καὶ γὰρ ἐλθόντων ἡμῶν εἰς Μακεδονίαν οὐδεμίαν ἔσχηκεν ἄνεσιν ἡ σὰρξ ἡμῶν, ἀλλ’ ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἔξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι ἀλλ’ ὁ παρακαλῶν τοὺς ταπεινοὺς παρεκάλεσεν ἡμᾶς ὁ θεὸς ἐν τῇ παρουσίᾳ Τίτου· οὐ μόνον δὲ ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ παρακλήσει ᾗ παρεκλήθη ἐφ’ ὑμῖν, ἀναγγέλλων ἡμῖν τὴν ὑμῶν ἐπιπόθησιν, τὸν ὑμῶν ὀδυρμόν, τὸν ὑμῶν ζῆλον ὑπὲρ ἐμοῦ, ὥστε με μᾶλλον χαρῆναι. ὅτι εἰ καὶ ἐλύπησα ὑμᾶς ἐν τῇ ἐπιστολῇ, οὐ μεταμέλομαι· εἰ καὶ μετεμελόμην βλέπω ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη εἰ καὶ πρὸς ὥραν ἐλύπησεν ὑμᾶς, νῦν χαίρω, οὐχ ὅτι ἐλυπήθητε, ἀλλ’ ὅτι ἐλυπήθητε εἰς μετάνοιαν, ἐλυπήθητε γὰρ κατὰ θεόν, ἵνα ἐν μηδενὶ ζημιωθῆτε ἐξ ἡμῶν. ἡ γὰρ κατὰ θεὸν λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον ἐργάζεται· ἡ δὲ τοῦ κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται. ἰδοὺ γὰρ αὐτὸ τοῦτο τὸ κατὰ θεὸν λυπηθῆναι πόσην κατειργάσατο ὑμῖν σπουδήν, ἀλλὰ ἀπολογίαν, ἀλλὰ ἀγανάκτησιν, ἀλλὰ φόβον, ἀλλὰ ἐπιπόθησιν, ἀλλὰ ζῆλον, ἀλλὰ ἐκδίκησιν· ἐν παντὶ συνεστήσατε ἑαυτοὺς ἁγνοὺς εἶναι τῷ πράγματι. ἄρα εἰ καὶ ἔγραψα ὑμῖν, οὐχ ἕνεκεν τοῦ ἀδικήσαντος, οὐδὲ ἕνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος, ἀλλ’ ἕνεκεν τοῦ φανερωθῆναι τὴν σπουδὴν ὑμῶν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐνώπιον τοῦ θεοῦ. διὰ τοῦτο παρακεκλήμεθα.

Kai gar elthonton hemon eis Makedonian oudemian escheken anesin he sarx hemon, all’ en panti thlibomenoi exothen machai, esothen phoboi all’ ho parakalon tous tapeinous parekalesen hemas ho theos en te parousia Titou; ou monon de en te parousia autou, alla kai en te paraklesei he pareklethe eph’ hymin, anangellon hemin ten hymon epipothesin, ton hymon odyrmon, ton hymon zelon hyper emou, hoste me mallon charenai. hoti ei kai elypesa hymas en te epistole, ou metamelomai; ei kai metemelomen blepo hoti he epistole ekeine ei kai pros horan elypesen hymas, nyn chairo, ouch hoti elypethete, all’ hoti elypethete eis metanoian, elypethete gar kata theon, hina en medeni zemiothete ex hemon. he gar kata theon lype metanoian eis soterian ametameleton ergazetai; he de tou kosmou lype thanaton katergazetai. idou gar auto touto to kata theon lypethenai posen kateirgasato hymin spouden, alla apologian, alla aganaktesin, alla phobon, alla epipothesin, alla zelon, alla ekdikesin; en panti synestesate heautous hagnous einai to pragmati. ara ei kai egrapsa hymin, ouch heneken tou adikesantos, oude heneken tou adikethentos, all’ heneken tou phanerothenai ten spouden hymon ten hyper hemon pros hymas enopion tou theou. dia touto parakeklemetha.

Ἐπὶ δὲ τῇ παρακλήσει ἡμῶν περισσοτέρως μᾶλλον ἐχάρημεν ἐπὶ τῇ χαρᾷ Τίτου, ὅτι ἀναπέπαυται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ἀπὸ πάντων ὑμῶν· ὅτι εἴ τι αὐτῷ ὑπὲρ ὑμῶν κεκαύχημαι, οὐ κατῃσχύνθην, ἀλλ’ ὡς πάντα ἐν ἀληθείᾳ ἐλαλήσαμεν ὑμῖν, οὕτως καὶ ἡ καύχησις ἡμῶν ἡ ἐπὶ Τίτου ἀλήθεια ἐγενήθη. καὶ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς ἐστιν ἀναμιμνῃσκομένου τὴν πάντων ὑμῶν ὑπακοήν, ὡς μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐδέξασθε αὐτόν. χαίρω ὅτι ἐν παντὶ θαρρῶ ἐν ὑμῖν.

Epi de te paraklesei hemon perissoteros mallon echaremen epi te chara Titou, hoti anapepautai to pneuma autou apo panton hymon; hoti ei ti auto hyper hymon kekauchemai, ou kateschynthen, all’ hos panta en aletheia elalesamen hymin, houtos kai he kauchesis hemon he epi Titou aletheia egenethe. kai ta splanchna autou perissoteros eis hymas estin anamimneskomenou ten panton hymon hypakoen, hos meta phobou kai tromou edexasthe auton. chairo hoti en panti tharro en hymin.