Book 20, § 4 — New Testament

Πόθεν πόλεμοι καὶ πόθεν μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν, ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε· φονεύετε καὶ ζηλοῦτε, καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν· μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε. οὐκ ἔχετε διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς· αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε. μοιχαλίδες, οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ θεοῦ ἐστιν; ὃς ἐὰν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ θεοῦ καθίσταται. ἢ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει· Πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ πνεῦμα ὃ κατῴκισεν ἐν ἡμῖν; μείζονα δὲ δίδωσιν χάριν· διὸ λέγει· Ὁ θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν. ὑποτάγητε οὖν τῷ θεῷ· ἀντίστητε δὲ τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν· ἐγγίσατε τῷ θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν. καθαρίσατε χεῖρας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἁγνίσατε καρδίας, δίψυχοι. ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος μετατραπήτω καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν· ταπεινώθητε ἐνώπιον κυρίου, καὶ ὑψώσει ὑμᾶς.

Pothen polemoi kai pothen machai en hymin? ouk enteuthen, ek ton hedonon hymon ton strateuomenon en tois melesin hymon? epithymeite, kai ouk echete; phoneuete kai zeloute, kai ou dynasthe epitychein; machesthe kai polemeite. ouk echete dia to me aiteisthai hymas; aiteite kai ou lambanete, dioti kakos aiteisthe, hina en tais hedonais hymon dapanesete. moichalides, ouk oidate hoti he philia tou kosmou echthra tou theou estin? hos ean oun boulethe philos einai tou kosmou, echthros tou theou kathistatai. e dokeite hoti kenos he graphe legei; Pros phthonon epipothei to pneuma ho katokisen en hemin? meizona de didosin charin; dio legei; Ho theos hyperephanois antitassetai tapeinois de didosin charin. hypotagete oun to theo; antistete de to diabolo, kai pheuxetai aph’ hymon; engisate to theo, kai engiei hymin. katharisate cheiras, hamartoloi, kai hagnisate kardias, dipsychoi. talaiporesate kai penthesate kai klausate; ho gelos hymon eis penthos metatrapeto kai he chara eis katepheian; tapeinothete enopion kyriou, kai hypsosei hymas.

Μὴ καταλαλεῖτε ἀλλήλων, ἀδελφοί· ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦ ἢ κρίνων τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καταλαλεῖ νόμου καὶ κρίνει νόμον· εἰ δὲ νόμον κρίνεις, οὐκ εἶ ποιητὴς νόμου ἀλλὰ κριτής. εἷς ἐστιν νομοθέτης καὶ κριτής, ὁ δυνάμενος σῶσαι καὶ ἀπολέσαι· σὺ δὲ τίς εἶ, ὁ κρίνων τὸν πλησίον;

Me katalaleite allelon, adelphoi; ho katalalon adelphou e krinon ton adelphon autou katalalei nomou kai krinei nomon; ei de nomon krineis, ouk ei poietes nomou alla krites. ehis estin nomothetes kai krites, ho dynamenos sosai kai apolesai; sy de tis ei, ho krinon ton plesion?

Ἄγε νῦν οἱ λέγοντες· Σήμερον ἢ αὔριον πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ ποιήσομεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν καὶ ἐμπορευσόμεθα καὶ κερδήσομεν· οἵτινες οὐκ ἐπίστασθε τὸ τῆς αὔριον ποία ἡ ζωὴ ὑμῶν· ἀτμὶς γάρ ἐστε ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη, ἔπειτα καὶ ἀφανιζομένη· ἀντὶ τοῦ λέγειν ὑμᾶς· Ἐὰν ὁ κύριος θελήσῃ, καὶ ζήσομεν καὶ ποιήσομεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο. νῦν δὲ καυχᾶσθε ἐν ταῖς ἀλαζονείαις ὑμῶν· πᾶσα καύχησις τοιαύτη πονηρά ἐστιν. εἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν καὶ μὴ ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν.

Age nyn ohi legontes; Semeron e aurion poreusometha eis tende ten polin kai poiesomen ekei eniauton kai emporeusometha kai kerdesomen; ohitines ouk epistasthe to tes aurion poia he zoe hymon; atmis gar este he pros oligon phainomene, epeita kai aphanizomene; anti tou legein hymas; Ean ho kyrios thelese, kai zesomen kai poiesomen touto e ekeino. nyn de kauchasthe en tais alazoneiais hymon; pasa kauchesis toiaute ponera estin. eidoti oun kalon poiein kai me poiounti, hamartia auto estin.