Livro 1, § 25 — Esboços pirrônicos

Οὕτω δὲ φερόμεθα καὶ ὅταν λέγωμεν ‘πάντα ἐστὶν ἀκατάληπτα·’ καὶ γὰρ τὸ ‘πάντα’ ὁμοίως ἐξηγούμεθα καὶ τὸ ἐμοὶ’ συνεκδεχόμεθα, ὡς εἶναι τὸ λεγόμενον τοιοῦτον ‘πάντα ὅσα ἐφώδευσα τῶν δογματικῶς ζητουμένων ἀδήλων φαίνεταί μοι ἀκατάληπτα. τοῦτο δέ ἐστιν οὐ διαβεβαιουμένου περὶ τοῦ τὰ παρὰ τοῖς δογματικοῖς ζητούμενα φύσεως εἶναι τοιαύτης ὡς εἶναι ἀκατάληπτα, ἀλλὰ τὸ ἑαυτοῦ πάθος ἀπαγγέλλοντος, καθ’ ὅ, φησίν, ὑπολαμβάνω ὅτι ἄχρι νῦν οὐδὲν κατέλαβον ἐκείνων ἐγὼ διὰ τὴν τῶν ἀντικειμένων ἰσοσθένειαν· ὅθεν καὶ τὰ εἰς περιτροπὴν φερόμενα πάντα ἀπᾴδοντα εἶναι δοκεῖ μοι τῶν ὑφ’ ἡμῶν ἀπαγγελλομένων.

Houto de pherometha kai hotan legomen ‘panta estin akatalepta;’ kai gar to ‘panta’ homoios exegoumetha kai to emoi’ synekdechometha, hos einai to legomenon toiouton ‘panta hosa ephodeusa ton dogmatikos zetoumenon adelon phainetai moi akatalepta. touto de estin ou diabebaioumenou peri tou ta para tois dogmatikois zetoumena physeos einai toiautes hos einai akatalepta, alla to heautou pathos apangellontos, kath’ ho, phesin, hypolambano hoti achri nyn ouden katelabon ekeinon ego dia ten ton antikeimenon isostheneian; hothen kai ta eis peritropen pheromena panta apadonta einai dokei moi ton hyph’ hemon apangellomenon.