Livro 1, § 19 — Esboços pirrônicos

Ταύτην τοίνυν ὁτὲ μὲν ὡς ἔφην προφερόμεθα, ὁτὲ δὲ οὕτως ῾οὐδὲν μᾶλλον’· οὐ γὰρ ὥς τινες ὑπολαμβάνουσι, τὴν μὲν ῾οὐ μᾶλλον’ ἐν ταῖς εἰδικαῖς ζητήσεσι παραλαμβάνομεν, τὴν δὲ ῾οὐδὲν μᾶλλον’ ἐν ταῖς γενικαῖς, ἀλλ’ ἀδιαφόρως τήν τε ῾οὐ μᾶλλον’ καὶ τὴν ῾οὐδὲν μᾶλλον’ προφερόμεθα, καὶ νῦν ὡς περὶ μιᾶς διαλεξόμεθα. ἔστι μὲν οὖν αὕτη ἡ φωνὴ ἐλλιπής. ὡς γὰρ ὅταν λέγωμεν ῾διπλῆ’, δυνάμει φαμὲν ῾ἑστία διπλῆ’, καὶ ὅταν λέγωμεν ῾πλατεῖα, δυνάμει λέγομεν ῾πλατεῖα ὁδός’, οὕτως ὅταν εἴπωμεν ῾οὐ μᾶλλον,᾿ δυνάμει φαμὲν ‘οὐ μᾶλλον τόδε ἢ τόδε,

Tauten toinyn hote men hos ephen propherometha, hote de houtos ῾ouden mallon’; ou gar hos tines hypolambanousi, ten men ῾ou mallon’ en tais eidikais zetesesi paralambanomen, ten de ῾ouden mallon’ en tais genikais, all’ adiaphoros ten te ῾ou mallon’ kai ten ῾ouden mallon’ propherometha, kai nyn hos peri mias dialexometha. esti men oun haute he phone ellipes. hos gar hotan legomen ῾diple’, dynamei phamen ῾hestia diple’, kai hotan legomen ῾plateia, dynamei legomen ῾plateia hodos’, houtos hotan eipomen ῾ou mallon,᾿ dynamei phamen ‘ou mallon tode e tode,

ἄνω κάτω.’ τινὲς μέντοι τῶν σκεπτικῶν παραλαμβάνουσιν ἀντὶ πύσματος τὸ ῾οὐ’ (<ἀντὶ τοῦ τί μᾶλλον τόδε ἢ τόδε, τὸ τί παραλαμβάνοντες νῦν ἀντὶ αἰτίας), ἵν’ ᾖ τὸ λεγόμενον ‘διὰ τί μᾶλλον τόδε ἢ τόδε;’ σύνηθες δέ ἐστι καὶ πύσμασιν ἀντὶ ἀξιωμάτων χρῆσθαι, οἷον

ano kato.’ tines mentoi ton skeptikon paralambanousin anti pysmatos to ῾ou’ (<anti tou ti mallon tode e tode, to ti paralambanontes nyn anti aitias), hin’ e to legomenon ‘dia ti mallon tode e tode?’ synethes de esti kai pysmasin anti axiomaton chresthai, ohion

τίς τὸν Διὸς σύλλεκτρον οὐκ οἶδε βροτῶν;

tis ton Dios syllektron ouk oide broton?

καὶ ἀξιώμασιν ἀντὶ πυσμάτων, οἷον ‘ζητῶ ποῦ οἰκεῖ Δίων’ καὶ ‘πυνθάνομαι τίνος ἕνεκα χρὴ θαυμάζειν ἄνδρα ποιητήν.᾿ ἀλλὰ καὶ τὸ τί ἀντὶ τοῦ διὰ <τί> παραλαμβάνεται παρὰ Μενάνδρῳ·

kai axiomasin anti pysmaton, ohion ‘zeto pou oikei Dion’ kai ‘pynthanomai tinos heneka chre thaumazein andra poieten.᾿ alla kai to ti anti tou dia <ti> paralambanetai para Menandro;

τί γὰρ ἐγὼ κατελειπόμην;

ti gar ego kateleipomen?

δηλοῖ δὲ τὸ ‘οὐ μᾶλλον τόδε ἢ τόδε’ καὶ πάθος ἡμέτερον,

deloi de to ‘ou mallon tode e tode’ kai pathos hemeteron,

καθ’ ὃ διὰ τὴν ἰσοσθένειαν τῶν ἀντικειμένων πραγμάτων εἰς ἀρρεψίαν καταλήγομεν, ἰσοσθένειαν μὲν λεγόντων ἡμῶν τὴν <ἰσότητα τὴν> κατὰ τὸ φαινόμενον ἡμῖν πιθανόν, ἀντικείμενα δὲ κοινῶς τὰ μαχόμενα, ἀρρεψίαν δὲ τὴν πρὸς μηδέτερον συγκατάθεσιν.

kath’ ho dia ten isostheneian ton antikeimenon pragmaton eis arrepsian katalegomen, isostheneian men legonton hemon ten <isoteta ten> kata to phainomenon hemin pithanon, antikeimena de koinos ta machomena, arrepsian de ten pros medeteron synkatathesin.

ἡ γοῦν ‘οὐδὲν μᾶλλον’ φωνὴ κἂν ἐμφαίνῃ χαρακτῆρα συγκαταθέσεως ἢ ἀρνήσεως, ἡμεῖς οὐχ οὕτως αὐτῇ χρώμεθα, ἀλλ’ ἀδιαφόρως αὐτὴν παραλαμβάνομεν καὶ καταχρηστικῶς, ἤτοι ἀντὶ πύσματος ἢ ἀντὶ τοῦ λέγειν ‘ἀγνοῶ τίνι μὲν τούτων χρὴ συγκατατίθεσθαι, τίνι δὲ μὴ’ [συγκατατίθεσθαι]. πρόκειται <γὰρ> ἡμῖν δηλῶσαι τὸ φαινόμενον ἡμῖν· κατὰ δὲ τὴν φωνὴν δι’ ἧς αὐτὸ δηλοῦμεν ἀδιαφοροῦμεν. κἀκεῖνο δὲ χρὴ γινώσκειν, ὅτι προφερόμεθα τὴν ‘οὐδὲν μᾶλλον’ φωνὴν οὐ διαβεβαιούμενοι περὶ τοῦ πάντως ὑπάρχειν αὐτὴν ἀληθῆ καὶ βεβαίαν, ἀλλὰ κατὰ τὸ φαινόμενον ἡμῖν καὶ περὶ αὐτῆς λέγοντες.

he goun ‘ouden mallon’ phone kan emphaine charaktera synkatatheseos e arneseos, hemeis ouch houtos aute chrometha, all’ adiaphoros auten paralambanomen kai katachrestikos, etoi anti pysmatos e anti tou legein ‘agnoo tini men touton chre synkatatithesthai, tini de me’ [synkatatithesthai]. prokeitai <gar> hemin delosai to phainomenon hemin; kata de ten phonen di’ hes auto deloumen adiaphoroumen. kakeino de chre ginoskein, hoti propherometha ten ‘ouden mallon’ phonen ou diabebaioumenoi peri tou pantos hyparchein auten alethe kai bebaian, alla kata to phainomenon hemin kai peri autes legontes.