Libro 1, § 33 — Schizzi pirroniani

Φασὶ μέντοι τινὲς ὅτι ἡ Ἀκαδημαϊκὴ φιλοσοφία ἡ αὐτή ἐστι τῇ σκέψει· διόπερ ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ περὶ τούτου διεξελθεῖν. Ἀκαδημίαι δὲ γεγόνασιν, ὡς φασὶν οἱ> πλείους [ἢ], τρεῖς, μία μὲν καὶ ἀρχαιοτάτη ἡ τῶν περὶ Πλάτωνα, δευτέρα δὲ καὶ μέση ἡ τῶν περὶ Ἀρκεσίλαον τὸν ἀκουστὴν Πολέμωνος, τρίτη δὲ καὶ νέα ἡ τῶν περὶ Καρνεάδην καὶ Κλειτόμαχον· ἔνιοι δὲ καὶ τετάρτην προστιθέασι τὴν περὶ Φίλωνα καὶ Χαρμίδαν, τινὲς δὲ καὶ πέμπτην καταλέγουσι τὴν περὶ [τὸν] Ἀντίοχον.

Phasi mentoi tines hoti he Akademaike philosophia he aute esti te skepsei; dioper akolouthon an eie kai peri toutou diexelthein. Akademiai de gegonasin, hos phasin ohi> pleious [e], treis, mia men kai archaiotate he ton peri Platona, deutera de kai mese he ton peri Arkesilaon ton akousten Polemonos, trite de kai nea he ton peri Karneaden kai Kleitomachon; enioi de kai tetarten prostitheasi ten peri Philona kai Charmidan, tines de kai pempten katalegousi ten peri [ton] Antiochon.

ἀρξάμενοι τοίνυν ἀπὸ τῆς ἀρχαίας ἴδωμεν τὴν <πρὸς ἡμᾶς> διαφορὰν τῶν εἰρημένων φιλοσοφιῶν. τὸν Πλάτωνα οὖν οἱ μὲν δογματικὸν ἔφασαν εἶναι, οἱ δὲ ἀπορητικόν, οἱ δὲ κατὰ μέν τι ἀπορητικόν, κατὰ δέ τι δογματικόν· ἐν μὲν γὰρ τοῖς γυμναστικοῖς [φασι] λόγοις, ἔνθα ὁ Σωκράτης εἰσάγεται ἤτοι παίζων πρός τινας ἢ ἀγωνιζόμενος πρὸς σοφιστάς, γυμναστικόν τε καὶ ἀπορητικόν φασιν ἔχειν αὐτὸν χαρακτῆρα, δογματικὸν δέ, ἔνθα σπουδάζων ἀποφαίνεται ἤτοι διὰ Σωκράτους ἢ Τιμαίου ἤ τινος τῶν τοιούτων.

arxamenoi toinyn apo tes archaias idomen ten <pros hemas> diaphoran ton eiremenon philosophion. ton Platona oun ohi men dogmatikon ephasan einai, ohi de aporetikon, ohi de kata men ti aporetikon, kata de ti dogmatikon; en men gar tois gymnastikois [phasi] logois, entha ho Sokrates eisagetai etoi paizon pros tinas e agonizomenos pros sophistas, gymnastikon te kai aporetikon phasin echein auton charaktera, dogmatikon de, entha spoudazon apophainetai etoi dia Sokratous e Timaiou e tinos ton toiouton.

περὶ μὲν οὖν τῶν δογματικὸν αὐτὸν εἶναι λεγόντων, ἢ κατὰ μέν τι δογματικόν, κατὰ δέ τι ἀπορητικόν, περισσὸν ἂν εἴη λέγειν νῦν· αὐτοὶ γὰρ ὁμολογοῦσι τὴν πρὸς ἡμᾶς διαφοράν. περὶ δὲ τοῦ εἰ ἔστιν εἰλικρινῶς σκεπτικὸς πλατύτερον μὲν ἐν τοῖς ὑπομνήμασι διαλαμβάνομεν, νῦν δὲ ὡς ἐν ὑποτυπώσει λέγομεν κατὰ <τοὺς> περὶ Μηνόδοτον καὶ Αἰνησίδημον (οὗτοι γὰρ μάλιστα ταύτης προέστησαν τῆς στάσεως), ὅτι ὅταν ὁ Πλάτων ἀποφαίνηται περὶ ἰδεῶν ἢ περὶ τοῦ πρόνοιαν εἶναι ἢ περὶ τοῦ τὸν ἐνάρετον βίον αἱρετώτερον εἶναι τοῦ μετὰ κακιῶν, εἴτε ὡς ὑπάρχουσι τούτοις συγκατατίθεται, δογματίζει, εἴτε ὡς πιθανωτέροις προστίθεται, ἐπεὶ προκρίνει τι κατὰ πίστιν ἢ ἀπιστίαν, ἐκπέφευγε τὸν σκεπτικὸν χαρακτῆρα· ὡς γὰρ καὶ τοῦτο ἡμῖν ἐστιν ἀλλότριον, ἐκ τῶν ἔμπροσθεν εἰρημένων πρόδηλον.

peri men oun ton dogmatikon auton einai legonton, e kata men ti dogmatikon, kata de ti aporetikon, perisson an eie legein nyn; autoi gar homologousi ten pros hemas diaphoran. peri de tou ei estin eilikrinos skeptikos platyteron men en tois hypomnemasi dialambanomen, nyn de hos en hypotyposei legomen kata <tous> peri Menodoton kai Ainesidemon (houtoi gar malista tautes proestesan tes staseos), hoti hotan ho Platon apophainetai peri ideon e peri tou pronoian einai e peri tou ton enareton bion ahiretoteron einai tou meta kakion, eite hos hyparchousi toutois synkatatithetai, dogmatizei, eite hos pithanoterois prostithetai, epei prokrinei ti kata pistin e apistian, ekpepheuge ton skeptikon charaktera; hos gar kai touto hemin estin allotrion, ek ton emprosthen eiremenon prodelon.

εἰ δέ τινα καὶ σκεπτικῶς προφέρεται, ὅταν, ὡς φασί, γυμνάζηται, οὐ παρὰ τοῦτο ἔσται σκεπτικός· ὁ γὰρ περὶ ἑνὸς δογματίζων, ἢ προκρίνων φαντασίαν φαντασίας ὅλως κατὰ πίστιν ἢ ἀπιστίαν <ἢ ἀποφαινόμενος> περί τινος τῶν ἀδήλων, τοῦ δογματικοῦ γίνεται χαρακτῆρος, ὡς δηλοῖ καὶ ὁ Τίμων διὰ τῶν περὶ Ξενοφάνους αὐτῷ λεγομένων.

ei de tina kai skeptikos propheretai, hotan, hos phasi, gymnazetai, ou para touto estai skeptikos; ho gar peri henos dogmatizon, e prokrinon phantasian phantasias holos kata pistin e apistian <e apophainomenos> peri tinos ton adelon, tou dogmatikou ginetai charakteros, hos deloi kai ho Timon dia ton peri Xenophanous auto legomenon.

ἐν πολλοῖς γὰρ αὐτὸν ἐπαινέσας [τὸν Ξενοφάνην], ὡς καὶ τοὺς σίλλους αὐτῷ ἀναθεῖναι, ἐποίησεν αὐτὸν ὀδυρόμενον καὶ λέγοντα

en pollois gar auton epainesas [ton Xenophanen], hos kai tous sillous auto anatheinai, epoiesen auton odyromenon kai legonta

ὡς καὶ ἐγὼν ὄφελον πυκινοῦ νόου ἀντιβολῆσαι

hos kai egon ophelon pykinou noou antibolesai

ἀμφοτερόβλεπτος· δολίῃ δ’ ὁδῷ ἐξαπατήθην

amphoterobleptos; dolie d’ hodo exapatethen

πρεσβυγενὴς ἔτ’ ἐὼν καὶ ἀμενθήριστος ἁπάσης

presbygenes et’ eon kai amentheristos hapases

σκεπτοσύνης. ὅππῃ γὰρ ἐμὸν νόον εἰρύσαιμι,

skeptosynes. hoppe gar emon noon eirysaimi,

εἰς ‘ἓν ταὐτό τε πᾶν ἀνελύετο· πᾶν δ’ ἐὸν αἰεί

eis ‘hen tauto te pan anelyeto; pan d’ eon aiei

πάντῃ ἀνελκόμενον μίαν εἰς φύσιν ἵσταθ’ ὁμοίην.

pante anelkomenon mian eis physin histath’ homoien.

διὰ τοῦτο γοῦν καὶ ὑπάτυφον αὐτὸν λέγει, καὶ οὐ τέλειον ἄτυφον, δι’ ὧν φησι

dia touto goun kai hypatyphon auton legei, kai ou teleion atyphon, di’ hon phesi

Ξεινοφάνης ὑπάτυφος, ὁμηραπάτης ἐπισκώπτης,

Xeinophanes hypatyphos, homerapates episkoptes,

εἰ τὸν ἀπ’ ἀνθρώπων θεὸν ἐπλάσατ’ ἶσον ἁπάντῃ,

ei ton ap’ anthropon theon eplasat’ ison hapante,

<ἀτρεμῆ> ἀσκηθῆ νοερώτερον ἠὲ νόημα.

<atreme> askethe noeroteron ee noema.

ὑπάτυφον μὲν γὰρ εἶπε τὸν κατά τι ἄτυφον, ὁμηραπάτης δὲ ἐπισκώπτην, ἐπεὶ τὴν παρ’ Ὁμήρῳ ἀπάτην διέσυρεν.

hypatyphon men gar eipe ton kata ti atyphon, homerapates de episkopten, epei ten par’ Homero apaten diesyren.

ἐδογμάτιζε δὲ ὁ Ξενοφάνης παρὰ τὰς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων προλήψεις ‘ἓν εἶναι τὸ πᾶν, καὶ τὸν θεὸν συμφυῆ τοῖς πᾶσιν, εἶναι δὲ σφαιροειδῆ καὶ ἀπαθῆ καὶ ἀμετάβλητον καὶ λογικόν· ὅθεν καὶ ῥᾴδιον τὴν Ξενοφάνους πρὸς ἡμᾶς διαφορὰν ἐπιδεικνύναι. πλὴν ἀλλ’ ἐκ τῶν εἰρημένων πρόδηλον, ὅτι κἂν περί τινων ἐπαπορῇ ὁ Πλάτων, ἀλλ’ ἐπεὶ ἔν τισι φαίνεται ἢ περὶ ὑπάρξεως ἀποφαινόμενος πραγμάτων ἀδήλων ἢ προκρίνων ἄδηλα κατὰ πίστιν, οὐκ ἂν εἴη σκεπτικός.

edogmatize de ho Xenophanes para tas ton allon anthropon prolepseis ‘hen einai to pan, kai ton theon symphye tois pasin, einai de sphairoeide kai apathe kai ametableton kai logikon; hothen kai rhadion ten Xenophanous pros hemas diaphoran epideiknynai. plen all’ ek ton eiremenon prodelon, hoti kan peri tinon epapore ho Platon, all’ epei en tisi phainetai e peri hyparxeos apophainomenos pragmaton adelon e prokrinon adela kata pistin, ouk an eie skeptikos.

Οἱ δὲ ἀπὸ τῆς νέας Ἀκαδημίας, εἰ καὶ ἀκατάληπτα εἶναι πάντα φασί, διαφέρουσι τῶν σκεπτικῶν ἴσως μὲν καὶ κατ’ αὐτὸ τὸ λέγειν πάντα εἶναι ἀκατάληπτα (διαβεβαιοῦνται γὰρ περὶ τούτου, ὁ δὲ σκεπτικὸς ἐνδέχεσθαι καὶ καταληφθῆναί τινα προσδοκᾷ), διαφέρουσι δὲ ἡμῶν προδήλως ἐν τῇ τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν κακῶν κρίσει. ἀγαθὸν γὰρ τί φασιν εἶναι οἱ Ἀκαδημαϊκοὶ καὶ κακὸν οὐχ ὡς ἡμεῖς, ἀλλὰ μετὰ τοῦ πεπεῖσθαι ὅτι πιθανόν ἐστι μᾶλλον ὃ λέγουσιν εἶναι ἀγαθὸν ὑπάρχειν ἢ τὸ ἐναντίον, καὶ ἐπὶ τοῦ κακοῦ ὁμοίως, ἡμῶν ἀγαθόν τι ἢ κακὸν εἶναι λεγόντων οὐδὲν μετὰ τοῦ πιθανὸν εἶναι νομίζειν ὅ φαμεν, ἀλλ’ ἀδοξάστως ἑπομένων τῷ βίῳ, ἵνα μὴ ἀνενέργητοι ὦμεν.

Ohi de apo tes neas Akademias, ei kai akatalepta einai panta phasi, diapherousi ton skeptikon isos men kai kat’ auto to legein panta einai akatalepta (diabebaiountai gar peri toutou, ho de skeptikos endechesthai kai katalephthenai tina prosdoka), diapherousi de hemon prodelos en te ton agathon kai ton kakon krisei. agathon gar ti phasin einai ohi Akademaikoi kai kakon ouch hos hemeis, alla meta tou pepeisthai hoti pithanon esti mallon ho legousin einai agathon hyparchein e to enantion, kai epi tou kakou homoios, hemon agathon ti e kakon einai legonton ouden meta tou pithanon einai nomizein ho phamen, all’ adoxastos hepomenon to bio, hina me anenergetoi omen.

τάς τε φαντασίας ἡμεῖς μὲν ἴσας λέγομεν εἶναι κατὰ πίστιν ἢ ἀπιστίαν ὅσον ἐπὶ τῷ λόγῳ, ἐκεῖνοι δὲ τὰς μὲν πιθανὰς εἶναί φασι τὰς δὲ ἀπιθάνους. καὶ τῶν πιθανῶν δὲ λέγουσι διαφοράς· τὰς μὲν γὰρ αὐτὸ μόνον πιθανὰς ὑπάρχειν ἡγοῦνται, τὰς δὲ πιθανὰς καὶ διεξωδευμένας, δὲ πιθανὰς καὶ περιωδευμένας καὶ ἀπερισπάστους. οἷον ἐν οἴκῳ σκοτεινῷ ποσῶς κειμένου σχοινίου ἐσπειραμένου πιθανὴ ἁπλῶς φαντασία γίνεται ἀπὸ τούτου ὡς ἀπὸ ὄφεως τῷ ἀθρόως ἐπεισελθόντι·

tas te phantasias hemeis men isas legomen einai kata pistin e apistian hoson epi to logo, ekeinoi de tas men pithanas einai phasi tas de apithanous. kai ton pithanon de legousi diaphoras; tas men gar auto monon pithanas hyparchein hegountai, tas de pithanas kai diexodeumenas, de pithanas kai periodeumenas kai aperispastous. ohion en oiko skoteino posos keimenou schoiniou espeiramenou pithane haplos phantasia ginetai apo toutou hos apo opheos to athroos epeiselthonti;

τῷ μέντοι περισκοπήσαντι ἀκριβῶς καὶ διεξοδεύσαντι τὰ περὶ αὐτό, οἷον ὅτι οὐ κινεῖται, ὅτι τὸ χρῶμα τοῖόν ἐστι, καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον, φαίνεται σχοινίον κατὰ τὴν φαντασίαν τὴν πιθανὴν καὶ περιωδευμένην. ἡ δὲ καὶ ἀπερίσπαστος φαντασία τοιάδε ἐστίν. λέγεται ὁ Ἡρακλῆς ἀποθανοῦσαν τὴν Ἄλκηστιν αὖθις ἐξ Ἅιδου ἀναγαγεῖν καὶ δεῖξαι τῷ Ἀδμήτῳ, ὃς πιθανὴν <μὲν> ἐλάμβανε φαντασίαν τῆς Ἀλκήστιδος καὶ περιωδευμένην· ἐπεὶ μέντοι ᾔδει ὅτι τέθνηκεν, περιεσπᾶτο αὐτοῦ ἡ διάνοια ἀπὸ τῆς συγκαταθέσεως καὶ πρὸς ἀπιστίαν ἔκλινεν.<....

to mentoi periskopesanti akribos kai diexodeusanti ta peri auto, ohion hoti ou kineitai, hoti to chroma toion esti, kai ton allon hekaston, phainetai schoinion kata ten phantasian ten pithanen kai periodeumenen. he de kai aperispastos phantasia toiade estin. legetai ho Herakles apothanousan ten Alkestin authis ex Haidou anagagein kai deixai to Admeto, hos pithanen <men> elambane phantasian tes Alkestidos kai periodeumenen; epei mentoi edei hoti tethneken, periespato autou he dianoia apo tes synkatatheseos kai pros apistian eklinen.<....

προκρίνουσιν οὖν οἱ ἐκ τῆς νέας Ἀκαδημίας τῆς μὲν πιθανῆς ἁπλῶς τὴν πιθανὴν καὶ περιωδευμένην φαντασίαν, ἀμφοτέρων δὲ τούτων τὴν πιθανὴν καὶ περιωδευμένην καὶ ἀπερίσπαστον. εἰ δὲ καὶ πείθεσθαί τισιν οἵ τε ἀπὸ τῆς Ἀκαδημίας καὶ οἱ ἀπὸ τῆς σκέψεως λέγουσι, πρόδηλος καὶ ἡ κατὰ τοῦτο διαφορὰ τῶν φιλοσοφιῶν.

prokrinousin oun ohi ek tes neas Akademias tes men pithanes haplos ten pithanen kai periodeumenen phantasian, amphoteron de touton ten pithanen kai periodeumenen kai aperispaston. ei de kai peithesthai tisin ohi te apo tes Akademias kai ohi apo tes skepseos legousi, prodelos kai he kata touto diaphora ton philosophion.

τὸ γὰρ πείθεσθαι λέγεται διαφόρως, τό τε μὴ ἀντιτείνειν ἀλλ’ ἁπλῶς ἕπεσθαι ἄνευ σφοδρᾶς προσκλίσεως καὶ προσπαθείας, ὡς ὁ παῖς πείθεσθαι λέγεται τῷ παιδαγωγῷ· ἅπαξ δὲ τὸ μετὰ αἱρέσεως καὶ οἱονεὶ συμπαθείας κατὰ τὸ σφόδρα βούλεσθαι συγκατατίθεσθαί τινι, ὡς ὁ ἄσωτος πείθεται τῷ δαπανητικῶς βιοῦν ἀξιοῦντι. διόπερ ἐπειδὴ οἱ μὲν περὶ Καρνεάδην καὶ Κλειτόμαχον μετὰ προσκλίσεως σφοδρᾶς πείθεσθαί τε καὶ πιθανὸν εἶναί τί φασιν, ἡμεῖς δὲ κατὰ τὸ ἁπλῶς εἴκειν ἄνευ προσπαθείας, καὶ κατὰ τοῦτο ἂν αὐτῶν διαφέροιμεν.

to gar peithesthai legetai diaphoros, to te me antiteinein all’ haplos hepesthai aneu sphodras proskliseos kai prospatheias, hos ho pais peithesthai legetai to paidagogo; hapax de to meta ahireseos kai ohionei sympatheias kata to sphodra boulesthai synkatatithesthai tini, hos ho asotos peithetai to dapanetikos bioun axiounti. dioper epeide ohi men peri Karneaden kai Kleitomachon meta proskliseos sphodras peithesthai te kai pithanon einai ti phasin, hemeis de kata to haplos eikein aneu prospatheias, kai kata touto an auton diapheroimen.

ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς πρὸς τὸ τέλος διαφέρομεν τῆς νέας Ἀκαδημίας· οἱ μὲν γὰρ κατ’ αὐτὴν κοσμεῖσθαι λέγοντες ἄνδρες τῷ πιθανῷ προσχρῶνται κατὰ τὸν βίον, ἡμεῖς δὲ τοῖς νόμοις καὶ τοῖς ἔθεσι καὶ τοῖς φυσικοῖς πάθεσιν ἑπόμενοι βιοῦμεν ἀδοξάστως. καὶ πλείω δ’ ἂν εἴπομεν πρὸς τὴν διάκρισιν, εἰ μὴ τῆς συντομίας ἐστοχαζόμεθα.

alla kai en tois pros to telos diapheromen tes neas Akademias; ohi men gar kat’ auten kosmeisthai legontes andres to pithano proschrontai kata ton bion, hemeis de tois nomois kai tois ethesi kai tois physikois pathesin hepomenoi bioumen adoxastos. kai pleio d’ an eipomen pros ten diakrisin, ei me tes syntomias estochazometha.

Ὁ μέντοι Ἀρκεσίλαος, ὃν τῆς μέσης Ἀκαδημίας ἐλέγομεν εἶναι προστάτην καὶ ἀρχηγόν, πάνυ μοι δοκεῖ τοῖς Πυρρωνείοις κοινωνεῖν λόγοις, ὡς μίαν εἶναι σχεδὸν τὴν κατ’ αὐτὸν ἀγωγὴν καὶ τὴν ἡμετέραν· οὔτε γὰρ περὶ ὑπάρξεως ἢ ἀνυπαρξίας τινὸς ἀποφαινόμενος εὑρίσκεται, οὔτε κατὰ πίστιν ἢ ἀπιστίαν προκρίνει τι ἕτερον ἑτέρου, ἀλλὰ περὶ πάντων ἐπέχει. καὶ τέλος μὲν εἶναι τὴν ἐποχήν, ᾗ συνεισέρχεσθαι τὴν ἀταραξίαν ἡμεῖς ἐφάσκομεν.

Ho mentoi Arkesilaos, hon tes meses Akademias elegomen einai prostaten kai archegon, pany moi dokei tois Pyrroneiois koinonein logois, hos mian einai schedon ten kat’ auton agogen kai ten hemeteran; oute gar peri hyparxeos e anyparxias tinos apophainomenos heurisketai, oute kata pistin e apistian prokrinei ti heteron heterou, alla peri panton epechei. kai telos men einai ten epochen, he syneiserchesthai ten ataraxian hemeis ephaskomen.

λέγει δὲ καὶ ἀγαθὰ μὲν εἶναι τὰς κατὰ μέρος ἐποχάς, κακὰ δὲ τὰς κατὰ μέρος συγκαταθέσεις. ἐκτὸς εἰ μὴ λέγοι τις, ὅτι ἡμεῖς μὲν κατὰ τὸ φαινόμενον ἡμῖν ταῦτα λέγομεν καὶ οὐ διαβεβαιωτικῶς, ἐκεῖνος δὲ ὡς πρὸς τὴν φύσιν, ὥστε καὶ ἀγαθὸν μὲν εἶναι αὐτὸν λέγειν τὴν ἐποχήν, κακὸν δὲ τὴν συγκατάθεσιν.

legei de kai agatha men einai tas kata meros epochas, kaka de tas kata meros synkatatheseis. ektos ei me legoi tis, hoti hemeis men kata to phainomenon hemin tauta legomen kai ou diabebaiotikos, ekeinos de hos pros ten physin, hoste kai agathon men einai auton legein ten epochen, kakon de ten synkatathesin.

εἰ δὲ δεῖ καὶ τοῖς περὶ αὐτοῦ λεγομένοις πιστεύειν, φασὶν ὅτι κατὰ μὲν τὸ πρόχειρον Πυρρώνειος ἐφαίνετο εἶναι, κατὰ δὲ τὴν ἀλήθειαν δογματικὸς ἦν· καὶ ἐπεὶ τῶν ἑταίρων ἀπόπειραν ἐλάμβανε διὰ τῆς ἀπορητικῆς, εἰ εὐφυῶς ἔχουσι πρὸς τὴν ἀνάληψιν τῶν Πλατωνικῶν δογμάτων, δόξαι αὐτὸν ἀπορητικὸν εἶναι, τοῖς μέντοι γε εὐφυέσι τῶν ἑταίρων τὰ Πλάτωνος παρεγχειρεῖν. ἔνθεν καὶ τὸν Ἀρίστωνα εἰπεῖν περὶ αὐτοῦ

ei de dei kai tois peri autou legomenois pisteuein, phasin hoti kata men to procheiron Pyrroneios ephaineto einai, kata de ten aletheian dogmatikos en; kai epei ton hetairon apopeiran elambane dia tes aporetikes, ei euphyos echousi pros ten analepsin ton Platonikon dogmaton, doxai auton aporetikon einai, tois mentoi ge euphyesi ton hetairon ta Platonos parencheirein. enthen kai ton Aristona eipein peri autou

πρόσθε Πλάτων, ὄπιθεν Πύρρων, μέσσος Διόδωρος,

prosthe Platon, opithen Pyrron, messos Diodoros,

διὰ τὸ προσχρῆσθαι τῇ διαλεκτικῇ τῇ κατὰ τὸν Διόδωρον, εἶναι δὲ ἄντικρυς Πλατωνικόν.

dia to proschresthai te dialektike te kata ton Diodoron, einai de antikrys Platonikon.

Οἱ δὲ περὶ Φίλωνά φασιν ὅσον μὲν ἐπὶ τῷ Στωικῷ κριτηρίῳ, τουτέστι τῇ καταληπτικῇ φαντασίᾳ, ἀκατάληπτα εἶναι τὰ πράγματα, ὅσον δὲ ἐπὶ τῇ φύσει τῶν πραγμάτων αὐτῶν, καταληπτά. ἀλλὰ καὶ ὁ Ἀντίοχος τὴν Στοὰν μετήγαγεν εἰς τὴν Ἀκαδημίαν, ὡς καὶ εἰρῆσθαι ἐπ’ αὐτῷ ὅτι Ἀκαδημίᾳ φιλοσοφεῖ τὰ Στωικά· ἐπεδείκνυε γὰρ ὅτι παρὰ Πλάτωνι κεῖται τὰ τῶν Στωικῶν δόγματα. ὡς πρόδηλον εἶναι τὴν τῆς σκεπτικῆς ἀγωγῆς διαφορὰν πρός τε τὴν τετάρτην καὶ τὴν πέμπτην καλουμένην Ἀκαδημίαν.

Ohi de peri Philona phasin hoson men epi to Stoiko kriterio, toutesti te kataleptike phantasia, akatalepta einai ta pragmata, hoson de epi te physei ton pragmaton auton, katalepta. alla kai ho Antiochos ten Stoan metegagen eis ten Akademian, hos kai eiresthai ep’ auto hoti Akademia philosophei ta Stoika; epedeiknye gar hoti para Platoni keitai ta ton Stoikon dogmata. hos prodelon einai ten tes skeptikes agoges diaphoran pros te ten tetarten kai ten pempten kaloumenen Akademian.