Libro 6, § 7 — Nuovo Testamento

Ἢ ἀγνοεῖτε, ἀδελφοί, γινώσκουσιν γὰρ νόμον λαλῶ, ὅτι ὁ νόμος κυριεύει τοῦ ἀνθρώπου ἐφ’ ὅσον χρόνον ζῇ; ἡ γὰρ ὕπανδρος γυνὴ τῷ ζῶντι ἀνδρὶ δέδεται νόμῳ· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ ὁ ἀνήρ, κατήργηται ἀπὸ τοῦ νόμου τοῦ ἀνδρός. ἄρα οὖν ζῶντος τοῦ ἀνδρὸς μοιχαλὶς χρηματίσει ἐὰν γένηται ἀνδρὶ ἑτέρῳ· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ ὁ ἀνήρ, ἐλευθέρα ἐστὶν ἀπὸ τοῦ νόμου, τοῦ μὴ εἶναι αὐτὴν μοιχαλίδα γενομένην ἀνδρὶ ἑτέρῳ.

E agnoeite, adelphoi, ginoskousin gar nomon lalo, hoti ho nomos kyrieuei tou anthropou eph’ hoson chronon ze? he gar hypandros gyne to zonti andri dedetai nomo; ean de apothane ho aner, katergetai apo tou nomou tou andros. ara oun zontos tou andros moichalis chrematisei ean genetai andri hetero; ean de apothane ho aner, eleuthera estin apo tou nomou, tou me einai auten moichalida genomenen andri hetero.

Ὥστε, ἀδελφοί μου, καὶ ὑμεῖς ἐθανατώθητε τῷ νόμῳ διὰ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ γενέσθαι ὑμᾶς ἑτέρῳ, τῷ ἐκ νεκρῶν ἐγερθέντι ἵνα καρποφορήσωμεν τῷ θεῷ. ὅτε γὰρ ἦμεν ἐν τῇ σαρκί, τὰ παθήματα τῶν ἁμαρτιῶν τὰ διὰ τοῦ νόμου ἐνηργεῖτο ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν εἰς τὸ καρποφορῆσαι τῷ θανάτῳ· νυνὶ δὲ κατηργήθημεν ἀπὸ τοῦ νόμου, ἀποθανόντες ἐν ᾧ κατειχόμεθα, ὥστε δουλεύειν ἡμᾶς ἐν καινότητι πνεύματος καὶ οὐ παλαιότητι γράμματος.

Hoste, adelphoi mou, kai hymeis ethanatothete to nomo dia tou somatos tou Christou, eis to genesthai hymas hetero, to ek nekron egerthenti hina karpophoresomen to theo. hote gar emen en te sarki, ta pathemata ton hamartion ta dia tou nomou energeito en tois melesin hemon eis to karpophoresai to thanato; nyni de katergethemen apo tou nomou, apothanontes en ho kateichometha, hoste douleuein hemas en kainoteti pneumatos kai ou palaioteti grammatos.

Τί οὖν ἐροῦμεν; ὁ νόμος ἁμαρτία; μὴ γένοιτο· ἀλλὰ τὴν ἁμαρτίαν οὐκ ἔγνων εἰ μὴ διὰ νόμου, τήν τε γὰρ ἐπιθυμίαν οὐκ ᾔδειν εἰ μὴ ὁ νόμος ἔλεγεν· Οὐκ ἐπιθυμήσεις· ἀφορμὴν δὲ λαβοῦσα ἡ ἁμαρτία διὰ τῆς ἐντολῆς κατειργάσατο ἐν ἐμοὶ πᾶσαν ἐπιθυμίαν, χωρὶς γὰρ νόμου ἁμαρτία νεκρά. ἐγὼ δὲ ἔζων χωρὶς νόμου ποτέ· ἐλθούσης δὲ τῆς ἐντολῆς ἡ ἁμαρτία ἀνέζησεν, ἐγὼ δὲ ἀπέθανον, καὶ εὑρέθη μοι ἡ ἐντολὴ ἡ εἰς ζωὴν αὕτη εἰς θάνατον· ἡ γὰρ ἁμαρτία ἀφορμὴν λαβοῦσα διὰ τῆς ἐντολῆς ἐξηπάτησέν με καὶ δι’ αὐτῆς ἀπέκτεινεν. ὥστε ὁ μὲν νόμος ἅγιος, καὶ ἡ ἐντολὴ ἁγία καὶ δικαία καὶ ἀγαθή.

Ti oun eroumen? ho nomos hamartia? me genoito; alla ten hamartian ouk egnon ei me dia nomou, ten te gar epithymian ouk edein ei me ho nomos elegen; Ouk epithymeseis; aphormen de labousa he hamartia dia tes entoles kateirgasato en emoi pasan epithymian, choris gar nomou hamartia nekra. ego de ezon choris nomou pote; elthouses de tes entoles he hamartia anezesen, ego de apethanon, kai heurethe moi he entole he eis zoen haute eis thanaton; he gar hamartia aphormen labousa dia tes entoles exepatesen me kai di’ autes apekteinen. hoste ho men nomos hagios, kai he entole hagia kai dikaia kai agathe.

Τὸ οὖν ἀγαθὸν ἐμοὶ ἐγένετο θάνατος; μὴ γένοιτο· ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ἵνα φανῇ ἁμαρτία διὰ τοῦ ἀγαθοῦ μοι κατεργαζομένη θάνατον· ἵνα γένηται καθ’ ὑπερβολὴν ἁμαρτωλὸς ἡ ἁμαρτία διὰ τῆς ἐντολῆς.

To oun agathon emoi egeneto thanatos? me genoito; alla he hamartia, hina phane hamartia dia tou agathou moi katergazomene thanaton; hina genetai kath’ hyperbolen hamartolos he hamartia dia tes entoles.

Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ὁ νόμος πνευματικός ἐστιν· ἐγὼ δὲ σάρκινός εἰμι, πεπραμένος ὑπὸ τὴν ἁμαρτίαν. ὃ γὰρ κατεργάζομαι οὐ γινώσκω· οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ’ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ. εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω τοῦτο ποιῶ, σύμφημι τῷ νόμῳ ὅτι καλός. νυνὶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτὸ ἀλλὰ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία. οἶδα γὰρ ὅτι οὐκ οἰκεῖ ἐν ἐμοί, τοῦτ’ ἔστιν ἐν τῇ σαρκί μου, ἀγαθόν· τὸ γὰρ θέλειν παράκειταί μοι, τὸ δὲ κατεργάζεσθαι τὸ καλὸν οὔ· οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλὰ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω. εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω τοῦτο ποιῶ, οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτὸ ἀλλὰ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία.

Oidamen gar hoti ho nomos pneumatikos estin; ego de sarkinos eimi, pepramenos hypo ten hamartian. ho gar katergazomai ou ginosko; ou gar ho thelo touto prasso, all’ ho miso touto poio. ei de ho ou thelo touto poio, symphemi to nomo hoti kalos. nyni de ouketi ego katergazomai auto alla he oikousa en emoi hamartia. oida gar hoti ouk oikei en emoi, tout’ estin en te sarki mou, agathon; to gar thelein parakeitai moi, to de katergazesthai to kalon ou; ou gar ho thelo poio agathon, alla ho ou thelo kakon touto prasso. ei de ho ou thelo touto poio, ouketi ego katergazomai auto alla he oikousa en emoi hamartia.

Εὑρίσκω ἄρα τὸν νόμον τῷ θέλοντι ἐμοὶ ποιεῖν τὸ καλὸν ὅτι ἐμοὶ τὸ κακὸν παράκειται· συνήδομαι γὰρ τῷ νόμῳ τοῦ θεοῦ κατὰ τὸν ἔσω ἄνθρωπον, βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσίν μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσίν μου. ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;

Heurisko ara ton nomon to thelonti emoi poiein to kalon hoti emoi to kakon parakeitai; synedomai gar to nomo tou theou kata ton eso anthropon, blepo de heteron nomon en tois melesin mou antistrateuomenon to nomo tou noos mou kai aichmalotizonta me en to nomo tes hamartias to onti en tois melesin mou. talaiporos ego anthropos; tis me rhysetai ek tou somatos tou thanatou toutou?

χάρις τῷ θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ κυρίου ἡμῶν.

charis to theo dia Iesou Christou tou kyriou hemon.

Ἄρα οὖν αὐτὸς ἐγὼ τῷ μὲν νοῒ δουλεύω νόμῳ θεοῦ, τῇ δὲ σαρκὶ νόμῳ ἁμαρτίας.

Ara oun autos ego to men noi douleuo nomo theou, te de sarki nomo hamartias.