Livre 1, § 34 — Esquisses pyrrhoniennes

Ἐπεὶ δὲ καὶ τῇ ἐμπειρίᾳ τῇ κατὰ τὴν ἰατρικὴν αἱρέσει τὴν αὐτὴν εἶναι λέγουσί τινες τὴν σκεπτικὴν φιλοσοφίαν, γνωστέον ὅτι, εἴπερ ἡ ἐμπειρία ἐκείνη περὶ τῆς ἀκαταληψίας τῶν ἀδήλων διαβεβαιοῦται, οὔτε ἡ αὐτή ἐστι τῇ σκέψει οὔτε ἁρμόζοι ἂν τῷ σκεπτικῷ τὴν αἵρεσιν ἐκείνην ἀναλαμβάνειν. μᾶλλον δὲ τὴν καλουμένην μέθοδον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, δύναιτο ἂν μετιέναι·

Epei de kai te empeiria te kata ten iatriken ahiresei ten auten einai legousi tines ten skeptiken philosophian, gnosteon hoti, eiper he empeiria ekeine peri tes akatalepsias ton adelon diabebaioutai, oute he aute esti te skepsei oute harmozoi an to skeptiko ten ahiresin ekeinen analambanein. mallon de ten kaloumenen methodon, hos emoi dokei, dynaito an metienai;

αὕτη γὰρ μόνη τῶν κατὰ ἰατρικὴν αἱρέσεων περὶ μὲν τῶν ἀδήλων δοκεῖ μὴ προπετεύεσθαι, πότερον καταληπτά ἐστιν ἢ ἀκατάληπτα λέγειν αὐθαδειαζομένη, τοῖς δὲ φαινομένοις ἑπομένη ἀπὸ τούτων λαμβάνει τὸ συμφέρειν δοκοῦν κατὰ τὴν τῶν σκεπτικῶν ἀκολουθίαν. ἐλέγομεν γὰρ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν, ὅτι ὁ βίος ὁ κοινός, ᾧ καὶ ὁ σκεπτικὸς χρῆται, τετραμερής ἐστιν, τὸ μέν τι ἔχων ἐν ὑφηγήσει φύσεως, τὸ δ’ ἐν ἀνάγκῃ παθῶν, τὸ δ’ ἐν παραδόσει νόμων τε καὶ ἐθῶν, τὸ δ’ ἐν διδασκαλίᾳ τεχνῶν.

haute gar mone ton kata iatriken ahireseon peri men ton adelon dokei me propeteuesthai, poteron katalepta estin e akatalepta legein authadeiazomene, tois de phainomenois hepomene apo touton lambanei to sympherein dokoun kata ten ton skeptikon akolouthian. elegomen gar en tois emprosthen, hoti ho bios ho koinos, ho kai ho skeptikos chretai, tetrameres estin, to men ti echon en hyphegesei physeos, to d’ en ananke pathon, to d’ en paradosei nomon te kai ethon, to d’ en didaskalia technon.

ὥσπερ οὖν κατὰ τὴν ἀνάγκην τῶν παθῶν ὁ σκεπτικὸς ὑπὸ μὲν δίψους ἐπὶ ποτὸν ὁδηγεῖται, ὑπὸ δὲ λιμοῦ ἐπὶ τροφήν, καὶ ἐπί τι τῶν ἄλλων ὁμοίως, οὕτω καὶ ὁ μεθοδικὸς ἰατρὸς ὑπὸ τῶν παθῶν ἐπὶ τὰ κατάλληλα ὁδηγεῖται, ὑπὸ μὲν στεγνώσεως ἐπὶ τὴν χαύνωσιν, ὡς καταφεύγει τις ἀπὸ τῆς διὰ ψῦχος ἐπιτεταμένον πυκνώσεως ἐπὶ ἀλέαν, ὑπὸ δὲ ῥύσεως ἐπὶ τὴν ἐποχὴν αὐτῆς, ὡς καὶ οἱ ἐν βαλανείῳ ἱδρῶτι πολλῷ περιρρεόμενοι καὶ ἐκλυόμενοι ἐπὶ τὴν ἐποχὴν αὐτοῦ παραγίνονται καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ τὸν ψυχρὸν ἀέρα καταφεύγουσιν. ὅτι δὲ καὶ τὰ φύσει ἀλλότρια ἐπὶ τὴν ἄρσιν αὐτῶν ἰέναι καταναγκάζει, πρόδηλον, ὅπου γε καὶ ὁ κύων σκόλοπος αὐτῷ καταπαγέντος ἐπὶ τὴν ἄρσιν αὐτοῦ παραγίνεται.

hosper oun kata ten ananken ton pathon ho skeptikos hypo men dipsous epi poton hodegeitai, hypo de limou epi trophen, kai epi ti ton allon homoios, houto kai ho methodikos iatros hypo ton pathon epi ta katallela hodegeitai, hypo men stegnoseos epi ten chaunosin, hos katapheugei tis apo tes dia psychos epitetamenon pyknoseos epi alean, hypo de rhyseos epi ten epochen autes, hos kai ohi en balaneio hidroti pollo perirreomenoi kai eklyomenoi epi ten epochen autou paraginontai kai dia touto epi ton psychron aera katapheugousin. hoti de kai ta physei allotria epi ten arsin auton ienai katanankazei, prodelon, hopou ge kai ho kyon skolopos auto katapagentos epi ten arsin autou paraginetai.

καὶ ἵνα μὴ καθ’ ἕκαστον λέγων ἐκβαίνω τὸν ὑποτυπωτικὸν τρόπον τῆς συγγραφῆς, πάντα οἶμαι τὰ ὑπὸ τῶν μεθοδικῶν οὕτω λεγόμενα ὑποτάσσεσθαι δύνασθαι τῇ ἐκ τῶν παθῶν ἀνάγκῃ, τῶν τε κατὰ φύσιν <καὶ τῶν παρὰ φύσιν> πρὸς τῷ καὶ τὸ ἀδόξαστόν τε καὶ ἀδιάφορον τῆς χρήσεως τῶν ὀνομάτων κοινὸν εἶναι τῶν ἀγωγῶν.

kai hina me kath’ hekaston legon ekbaino ton hypotypotikon tropon tes syngraphes, panta oimai ta hypo ton methodikon houto legomena hypotassesthai dynasthai te ek ton pathon ananke, ton te kata physin <kai ton para physin> pros to kai to adoxaston te kai adiaphoron tes chreseos ton onomaton koinon einai ton agogon.

ὡς γὰρ ὁ σκεπτικὸς <ἀδοξάστως> χρῆται τῇ ‘οὐδὲν ὁρίζω’ φωνῇ καὶ τῇ ‘οὐδὲν καταλαμβάνω,’ καθάπερ εἰρήκαμεν, οὕτω καὶ ὁ μεθοδικὸς ‘κοινότητα’ λέγει καὶ ‘διήκειν’ καὶ τὰ παραπλήσια ἀπεριέργως. οὕτω δὲ καὶ τὸ τῆς ἐνδείξεως ὄνομα ἀδοξάστως παραλαμβάνει ἀντὶ τῆς ἀπὸ τῶν φαινομένων παθῶν τῶν τε κατὰ φύσιν καὶ τῶν παρὰ φύσιν ὁδηγήσεως ἐπὶ τὰ κατάλληλα εἶναι δοκοῦντα, ὡς καὶ ἐπὶ δίψους καὶ ἐπὶ λιμοῦ καὶ τῶν ἄλλων ὑπεμίμνῃσκον.

hos gar ho skeptikos <adoxastos> chretai te ‘ouden horizo’ phone kai te ‘ouden katalambano,’ kathaper eirekamen, houto kai ho methodikos ‘koinoteta’ legei kai ‘diekein’ kai ta paraplesia aperiergos. houto de kai to tes endeixeos onoma adoxastos paralambanei anti tes apo ton phainomenon pathon ton te kata physin kai ton para physin hodegeseos epi ta katallela einai dokounta, hos kai epi dipsous kai epi limou kai ton allon hypemimneskon.

ὅθεν οἰκειότητά τινα ἔχειν τὴν ἀγωγὴν τὴν κατὰ ἰατρικὴν τῶν μεθοδικῶν πρὸς τὴν σκέψιν, μᾶλλον τῶν ἄλλων κατὰ ἰατρικὴν αἱρέσεων (καὶ ὡς πρὸς σύγκρισιν ἐκείνων, οὐχ ἁπλῶς), ῥητέον ἐκ τούτων καὶ τῶν παραπλησίων τούτοις τεκμαιρομένους.

hothen oikeioteta tina echein ten agogen ten kata iatriken ton methodikon pros ten skepsin, mallon ton allon kata iatriken ahireseon (kai hos pros synkrisin ekeinon, ouch haplos), rheteon ek touton kai ton paraplesion toutois tekmairomenous.

Τοσαῦτα καὶ περὶ τῶν παρακεῖσθαι δοκούντων τῇ κατὰ τοὺς σκεπτικοὺς ἀγωγῇ διεξελθόντες, ἐν τούτοις ἀπαρτίζομεν τόν τε καθόλου τῆς σκέψεως λόγον καὶ τὸ πρῶτον τῶν ὑποτυπώσεων σύνταγμα.

Tosauta kai peri ton parakeisthai dokounton te kata tous skeptikous agoge diexelthontes, en toutois apartizomen ton te katholou tes skepseos logon kai to proton ton hypotyposeon syntagma.