Libro 1, § 22 — Esbozos pirrónicos

Τὸ δὲ ‘ἐπέχω’ παραλαμβάνομεν ἀντὶ τοῦ ‘οὐκ ἔχω εἰπεῖν τίνι χρὴ τῶν προκειμένων πιστεῦσαι ἢ τίνι ἀπιστῆσαι, δηλοῦντες ὅτι ἴσα ἡμῖν φαίνεται τὰ πράγματα πρὸς πίστιν καὶ ἀπιστίαν. καὶ εἰ μὲν ἴσα ἐστίν, οὐ διαβεβαιούμεθα· τὸ δὲ φαινόμενον ἡμῖν περὶ αὐτῶν, ὅτε ἡμῖν ὑποπίπτει, λέγομεν. καὶ ἡ ἐποχὴ δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἐπέχεσθαι τὴν διάνοιαν ὡς μήτε τιθέναι τι μήτε ἀναιρεῖν διὰ τὴν ἰσοσθένειαν τῶν ζητουμένων.

To de ‘epecho’ paralambanomen anti tou ‘ouk echo eipein tini chre ton prokeimenon pisteusai e tini apistesai, delountes hoti isa hemin phainetai ta pragmata pros pistin kai apistian. kai ei men isa estin, ou diabebaioumetha; to de phainomenon hemin peri auton, hote hemin hypopiptei, legomen. kai he epoche de eiretai apo tou epechesthai ten dianoian hos mete tithenai ti mete anairein dia ten isostheneian ton zetoumenon.