Libro 1, § 20 — Esbozos pirrónicos

Περὶ δὲ τῆς ἀφασίας λέγομεν τάδε. φάσις καλεῖται διχῶς, κοινῶς καὶ ἰδίως, κοινῶς μὲν ἡ δηλοῦσα θέσιν ἢ ἄρσιν φωνή, οἷον ‘ἡμέρα ἔστιν, οὐχ ἡμέρα ἔστιν,’ ἰδίως δὲ ἡ δηλοῦσα θέσιν μόνον, καθ’ ὃ σημαινόμενον τὰ ἀποφατικὰ οὐ καλοῦσι φάσεις. ἡ οὖν ἀφασία ἀπόστασίς ἐστι τῆς κοινῶς λεγομένης φάσεως, ᾗ ὑποτάσσεσθαι λέγομεν τήν τε κατάφασιν καὶ τὴν ἀπόφασιν, ὡς εἶναι ἀφασίαν πάθος ἡμέτερον δι’ ὃ οὔτε τιθέναι τι οὔτε ἀναιρεῖν φαμεν.

Peri de tes aphasias legomen tade. phasis kaleitai dichos, koinos kai idios, koinos men he delousa thesin e arsin phone, ohion ‘hemera estin, ouch hemera estin,’ idios de he delousa thesin monon, kath’ ho semainomenon ta apophatika ou kalousi phaseis. he oun aphasia apostasis esti tes koinos legomenes phaseos, he hypotassesthai legomen ten te kataphasin kai ten apophasin, hos einai aphasian pathos hemeteron di’ ho oute tithenai ti oute anairein phamen.

ὅθεν δῆλόν ἐστιν, ὅτι καὶ τὴν ἀφασίαν παραλαμβάνομεν οὐχ ὡς πρὸς τὴν φύσιν τοιούτων ὄντων τῶν πραγμάτων ὥστε πάντως ἀφασίαν κινεῖν, ἀλλὰ δηλοῦντες ὅτι ἡμεῖς νῦν, ὅτε προφερόμεθα αὐτήν, ἐπὶ τῶνδε τῶν ζητουμένων τοῦτο πεπόνθαμεν. κἀκεῖνο χρὴ μνημονεύειν, ὅτι μηδὲν τιθέναι μηδὲ ἀναιρεῖν φαμεν τῶν κατὰ τὸ ἄδηλον δογματικῶς λεγομένων· τοῖς γὰρ κινοῦσιν ἡμᾶς παθητικῶς καὶ ἀναγκαστικῶς ἄγουσιν εἰς συγκατάθεσιν εἴκομεν.

hothen delon estin, hoti kai ten aphasian paralambanomen ouch hos pros ten physin toiouton onton ton pragmaton hoste pantos aphasian kinein, alla delountes hoti hemeis nyn, hote propherometha auten, epi tonde ton zetoumenon touto peponthamen. kakeino chre mnemoneuein, hoti meden tithenai mede anairein phamen ton kata to adelon dogmatikos legomenon; tois gar kinousin hemas pathetikos kai anankastikos agousin eis synkatathesin eikomen.