‘Ἐπεὶ δέ τινες τῶν δογματικῶν τὴν διαλεκτικὴν εἶναί φασιν ἐπιστήμην συλλογιστικὴν ἐπαγωγικὴν ὁριστικὴν <διαιρετικήν>, διελέχθημεν δὲ ἡμεῖς ἤδη, τοὺς περὶ τοῦ κριτηρίου καὶ τοῦ σημείου καὶ τῆς ἀποδείξεως λόγους, περί τε συλλογισμῶν καὶ ἐπαγωγῆς καὶ περὶ ὅρων, οὐκ ἄτοπον ἡγούμεθα εἶναι καὶ περὶ διαιρέσεως βραχέα διαλαβεῖν. γίνεσθαι τοίνυν τὴν διαίρεσίν φασι τετραχῶς· ἢ γὰρ ὄνομα εἰς σημαινόμενα διαιρεῖσθαι ἢ ὅλον εἰς μέρη ἢ γένος εἰς εἴδη ἢ εἶδος εἰς τὰ καθ’ ἕκαστον. ὅτι δὲ οὐδενὸς τούτων ἔστιν ἐπιστήμη διαιρετική, ῥᾴδιον ἴσως ἐπελθεῖν.
‘Epei de tines ton dogmatikon ten dialektiken einai phasin epistemen syllogistiken epagogiken horistiken <diairetiken>, dielechthemen de hemeis ede, tous peri tou kriteriou kai tou semeiou kai tes apodeixeos logous, peri te syllogismon kai epagoges kai peri horon, ouk atopon hegoumetha einai kai peri diaireseos brachea dialabein. ginesthai toinyn ten diairesin phasi tetrachos; e gar onoma eis semainomena diaireisthai e holon eis mere e genos eis eide e eidos eis ta kath’ hekaston. hoti de oudenos touton estin episteme diairetike, rhadion isos epelthein.