Χριστοῦ οὖν παθόντος σαρκὶ καὶ ὑμεῖς τὴν αὐτὴν ἔννοιαν ὁπλίσασθε, ὅτι ὁ παθὼν σαρκὶ πέπαυται ἁμαρτίας, εἰς τὸ μηκέτι ἀνθρώπων ἐπιθυμίαις ἀλλὰ θελήματι θεοῦ τὸν ἐπίλοιπον ἐν σαρκὶ βιῶσαι χρόνον. ἀρκετὸς γὰρ ὁ παρεληλυθὼς χρόνος τὸ βούλημα τῶν ἐθνῶν κατειργάσθαι, πεπορευμένους ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις, κώμοις, πότοις, καὶ ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις. ἐν ᾧ ξενίζονται μὴ συντρεχόντων ὑμῶν εἰς τὴν αὐτὴν τῆς ἀσωτίας ἀνάχυσιν, βλασφημοῦντες· οἳ ἀποδώσουσιν λόγον τῷ ἑτοίμως ἔχοντι κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ νεκροῖς εὐηγγελίσθη ἵνα κριθῶσι μὲν κατὰ ἀνθρώπους σαρκὶ ζῶσι δὲ κατὰ θεὸν πνεύματι. Πάντων δὲ τὸ τέλος ἤγγικεν. σωφρονήσατε οὖν καὶ νήψατε εἰς προσευχάς· πρὸ πάντων τὴν εἰς ἑαυτοὺς ἀγάπην ἐκτενῆ ἔχοντες, ὅτι ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν· φιλόξενοι εἰς ἀλλήλους ἄνευ γογγυσμοῦ· ἕκαστος καθὼς ἔλαβεν χάρισμα, εἰς ἑαυτοὺς αὐτὸ διακονοῦντες ὡς καλοὶ οἰκονόμοι ποικίλης χάριτος θεοῦ· εἴ τις λαλεῖ, ὡς λόγια θεοῦ· εἴ τις διακονεῖ, ὡς ἐξ ἰσχύος ἧς χορηγεῖ ὁ θεός· ἵνα ἐν πᾶσιν δοξάζηται ὁ θεὸς διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἐστιν ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν. Ἀγαπητοί, μὴ ξενίζεσθε τῇ ἐν ὑμῖν πυρώσει πρὸς πειρασμὸν ὑμῖν γινομένῃ ὡς ξένου ὑμῖν συμβαίνοντος, ἀλλὰ καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ Χριστοῦ παθήμασιν χαίρετε, ἵνα καὶ ἐν τῇ ἀποκαλύψει τῆς δόξης αὐτοῦ χαρῆτε ἀγαλλιώμενοι. εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι, ὅτι τὸ τῆς δόξης καὶ τὸ τοῦ θεοῦ πνεῦμα ἐφ’ ὑμᾶς ἀναπαύεται. μὴ γάρ τις ὑμῶν πασχέτω ὡς φονεὺς ἢ κλέπτης ἢ κακοποιὸς ἢ ὡς ἀλλοτριεπίσκοπος· εἰ δὲ ὡς Χριστιανός, μὴ αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δὲ τὸν θεὸν ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ. ὅτι ὁ καιρὸς τοῦ ἄρξασθαι τὸ κρίμα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ· εἰ δὲ πρῶτον ἀφ’ ἡμῶν, τί τὸ τέλος τῶν ἀπειθούντων τῷ τοῦ θεοῦ εὐαγγελίῳ; καὶ εἰ ὁ δίκαιος μόλις σῴζεται, ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ποῦ φανεῖται; ὥστε καὶ οἱ πάσχοντες κατὰ τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ πιστῷ κτίστῃ παρατιθέσθωσαν τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐν ἀγαθοποιΐᾳ.
Christou oun pathontos sarki kai hymeis ten auten ennoian hoplisasthe, hoti ho pathon sarki pepautai hamartias, eis to meketi anthropon epithymiais alla thelemati theou ton epiloipon en sarki biosai chronon. arketos gar ho parelelythos chronos to boulema ton ethnon kateirgasthai, peporeumenous en aselgeiais, epithymiais, oinophlygiais, komois, potois, kai athemitois eidololatriais. en ho xenizontai me syntrechonton hymon eis ten auten tes asotias anachysin, blasphemountes; ohi apodosousin logon to hetoimos echonti krinai zontas kai nekrous; eis touto gar kai nekrois euengelisthe hina krithosi men kata anthropous sarki zosi de kata theon pneumati. Panton de to telos engiken. sophronesate oun kai nepsate eis proseuchas; pro panton ten eis heautous agapen ektene echontes, hoti agape kalyptei plethos hamartion; philoxenoi eis allelous aneu gongysmou; hekastos kathos elaben charisma, eis heautous auto diakonountes hos kaloi oikonomoi poikiles charitos theou; ei tis lalei, hos logia theou; ei tis diakonei, hos ex ischyos hes choregei ho theos; hina en pasin doxazetai ho theos dia Iesou Christou, ho estin he doxa kai to kratos eis tous aionas ton aionon; amen. Agapetoi, me xenizesthe te en hymin pyrosei pros peirasmon hymin ginomene hos xenou hymin symbainontos, alla katho koinoneite tois tou Christou pathemasin chairete, hina kai en te apokalypsei tes doxes autou charete agalliomenoi. ei oneidizesthe en onomati Christou, makarioi, hoti to tes doxes kai to tou theou pneuma eph’ hymas anapauetai. me gar tis hymon pascheto hos phoneus e kleptes e kakopoios e hos allotriepiskopos; ei de hos Christianos, me aischynestho, doxazeto de ton theon en to onomati touto. hoti ho kairos tou arxasthai to krima apo tou oikou tou theou; ei de proton aph’ hemon, ti to telos ton apeithounton to tou theou euangelio? kai ei ho dikaios molis sozetai, ho asebes kai hamartolos pou phaneitai? hoste kai ohi paschontes kata to thelema tou theou pisto ktiste paratithesthosan tas psychas auton en agathopoiia.