Ἔστι δὲ ἡ σκεπτικὴ δύναμις ἀντιθετικὴ φαινομένων τε καὶ νοουμένων καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, ἀφ’ ἧς ἐρχόμεθα διὰ τὴν ἐν τοῖς ἀντικειμένοις πράγμασι καὶ λόγοις ἰσοσθένειαν τὸ μὲν πρῶτον εἰς ἐποχήν, τὸ δὲ μετὰ τοῦτο εἰς ἀταραξίαν.
Esti de he skeptike dynamis antithetike phainomenon te kai nooumenon kath’ ohiondepote tropon, aph’ hes erchometha dia ten en tois antikeimenois pragmasi kai logois isostheneian to men proton eis epochen, to de meta touto eis ataraxian.
‘δύναμιν’ μὲν οὖν αὐτὴν καλοῦμεν οὐ κατὰ τὸ περίεργον ἀλλ’ ἁπλῶς κατὰ τὸ δύνασθαι· ‘φαινόμενα’ δὲ λαμβάνομεν νῦν τὰ αἰσθητά, διόπερ ἀντιδιαστέλλομεν αὐτοῖς τὰ νοητά. τὸ δὲ ‘καθ’ οἱονδήποτε τρόπον’ δύναται προσαρμόζεσθαι καὶ τῇ δυνάμει, ἵνα ἁπλῶς τὸ τῆς δυνάμεως ὄνομα, ὡς εἰρήκαμεν, παραλαμβάνωμεν, καὶ τῷ ‘ἀντιθετικὴ φαινομένων τε καὶ νοουμένων’· ἐπεὶ γὰρ ποικίλως ἀντιτίθεμεν ταῦτα, ἢ φαινόμενα φαινομένοις ἢ νοούμενα νοουμένοις ἢ ἐναλλὰξ ἀντιτιθέντες, ἵνα πᾶσαι αἱ ἀντιθέσεις ἐμπεριέχωνται, λέγομεν ‘καθ’ οἱονδήποτε τρόπον’. ἢ ‘καθ’ οἱονδήποτε τρόπον φαινομένων τε καὶ νοουμένων’, ἵνα μὴ ζητῶμεν πῶς φαίνεται τὰ φαινόμενα ἢ πῶς νοεῖται τὰ νοούμενα, ἀλλ’ ἁπλῶς ταῦτα λαμβάνωμεν.
‘dynamin’ men oun auten kaloumen ou kata to periergon all’ haplos kata to dynasthai; ‘phainomena’ de lambanomen nyn ta aistheta, dioper antidiastellomen autois ta noeta. to de ‘kath’ ohiondepote tropon’ dynatai prosarmozesthai kai te dynamei, hina haplos to tes dynameos onoma, hos eirekamen, paralambanomen, kai to ‘antithetike phainomenon te kai nooumenon’; epei gar poikilos antitithemen tauta, e phainomena phainomenois e nooumena nooumenois e enallax antitithentes, hina pasai ahi antitheseis emperiechontai, legomen ‘kath’ ohiondepote tropon’. e ‘kath’ ohiondepote tropon phainomenon te kai nooumenon’, hina me zetomen pos phainetai ta phainomena e pos noeitai ta nooumena, all’ haplos tauta lambanomen.
‘ἀντικειμένους’ δὲ λόγους παραλαμβάνομεν οὐχὶ πάντως ἀπόφασιν καὶ κατάφασιν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἀντὶ τοῦ μαχομένους. ‘ἰσοσθένειαν δὲ λέγομεν τὴν κατὰ πίστιν καὶ ἀπιστίαν ἰσότητα, ὡς μηδένα μηδενὸς προκεῖσθαι τῶν μαχομένων λόγων ὡς πιστότερον. ‘ἐποχὴ δέ ἐστι στάσις διανοίας δι’ ἣν οὔτε αἴρομέν τι οὔτε τίθεμεν. ‘ἀταραξία δέ ἐστι ψυχῆς ἀοχλησία καὶ γαληνότης. πῶς δὲ τῇ ἐποχῇ συνεισέρχεται ἡ ἀταραξία, ἐν τοῖς περὶ τέλους ὑπομνήσομεν.
‘antikeimenous’ de logous paralambanomen ouchi pantos apophasin kai kataphasin, all’ haplos anti tou machomenous. ‘isostheneian de legomen ten kata pistin kai apistian isoteta, hos medena medenos prokeisthai ton machomenon logon hos pistoteron. ‘epoche de esti stasis dianoias di’ hen oute airomen ti oute tithemen. ‘ataraxia de esti psyches aochlesia kai galenotes. pos de te epoche syneiserchetai he ataraxia, en tois peri telous hypomnesomen.