Φασὶ δέ τινες ὅτι ἡ Κυρηναϊκὴ ἀγωγὴ ἡ αὐτή ἐστι τῇ σκέψει, κἀκείνη τὰ πάθη μόνα φησὶ καταλαμβάνεσθαι. διαφέρει δὲ αὐτῆς, ἐπειδὴ ἐκείνη μὲν τὴν ἡδονὴν καὶ τὴν λείαν τῆς σαρκὸς κίνησιν τέλος εἶναι λέγει, ἡμεῖς δὲ τὴν ἀταραξίαν, ᾗ ἐναντιοῦται τὸ κατ’ ἐκείνους τέλος· καὶ γὰρ παρούσης τῆς ἡδονῆς καὶ μὴ παρούσης ταραχὰς ὑπομένει ὁ διαβεβαιούμενος τέλος εἶναι τὴν ἡδονήν, ὡς ἐν τῷ περὶ τοῦ τέλους ἐπελογισάμην. εἶτα ἡμεῖς μὲν ἐπέχομεν ὅσον ἐπὶ τῷ λόγῳ περὶ τῶν ἐκτὸς ὑποκειμένων, οἱ δὲ Κυρηναϊκοὶ ἀποφαίνονται φύσιν αὐτὰ ἔχειν ἀκατάληπτον.
Phasi de tines hoti he Kyrenaike agoge he aute esti te skepsei, kakeine ta pathe mona phesi katalambanesthai. diapherei de autes, epeide ekeine men ten hedonen kai ten leian tes sarkos kinesin telos einai legei, hemeis de ten ataraxian, he enantioutai to kat’ ekeinous telos; kai gar parouses tes hedones kai me parouses tarachas hypomenei ho diabebaioumenos telos einai ten hedonen, hos en to peri tou telous epelogisamen. eita hemeis men epechomen hoson epi to logo peri ton ektos hypokeimenon, ohi de Kyrenaikoi apophainontai physin auta echein akatalepton.