Buch 1, § 21 — Grundriss der pyrrhonischen Skepsis

Τὸ δὲ ‘τάχα’ καὶ ‘οὐ τάχα καὶ ‘ἔξεστι’ καὶ ‘οὐκ ἔξεστι’ καὶ ‘ἐνδέχεται’ καὶ ‘οὐκ ἐνδέχεται’ παραλαμβάνομεν ἀντὶ τοῦ ‘τάχα μὲν ἔστιν τάχα δ’ οὐκ ἔστιν’ καὶ, ἔξεστι μὲν εἶναι ἔξεστι δὲ μὴ εἶναι’ καὶ ‘ἐνδέχεται μὲν εἶναι ἐνδέχεται δὲ μὴ εἶναι’ ὡς παραλαμβάνειν ἡμᾶς συντομίας χάριν τὸ ‘μὴ ἐξεῖναι’ ἀντὶ τοῦ ‘ἐξεῖναι μὴ εἶναι’ καὶ τὸ ‘μὴ ἐνδέχεσθαι’ ἀντὶ τοῦ ‘ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι’ καὶ τὸ ‘οὐ τάχα ἀντὶ ‘τοῦ τάχα μὴ εἶναι’.

To de ‘tacha’ kai ‘ou tacha kai ‘exesti’ kai ‘ouk exesti’ kai ‘endechetai’ kai ‘ouk endechetai’ paralambanomen anti tou ‘tacha men estin tacha d’ ouk estin’ kai, exesti men einai exesti de me einai’ kai ‘endechetai men einai endechetai de me einai’ hos paralambanein hemas syntomias charin to ‘me exeinai’ anti tou ‘exeinai me einai’ kai to ‘me endechesthai’ anti tou ‘endechesthai me einai’ kai to ‘ou tacha anti ‘tou tacha me einai’.

πάλιν δὲ ἐνταῦθα οὐ φωνομαχοῦμεν, οὐδὲ εἰ φύσει ταῦτα δηλοῦσιν αἱ φωναί, ζητοῦμεν, ἀλλ’ ἀδιαφόρως αὐτάς, ὡς εἶπον, παραλαμβάνομεν. ὅτι μέντοι αὗται αἱ φωναὶ ἀφασίας εἰσὶ δηλωτικαί, πρόδηλον, οἶμαι. ὁ γοῦν λέγων ‘τάχα ἔστιν’ δυνάμει τίθησι καὶ τὸ μάχεσθαι δοκοῦν αὐτῷ, τὸ ‘τάχα μὴ εἶναι’. τῷ μὴ διαβεβαιοῦσθαι περὶ τοῦ εἶναι αὐτό. ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν ἔχει.

palin de entautha ou phonomachoumen, oude ei physei tauta delousin ahi phonai, zetoumen, all’ adiaphoros autas, hos eipon, paralambanomen. hoti mentoi hautai ahi phonai aphasias eisi delotikai, prodelon, oimai. ho goun legon ‘tacha estin’ dynamei tithesi kai to machesthai dokoun auto, to ‘tacha me einai’. to me diabebaiousthai peri tou einai auto. homoios de kai epi ton loipon echei.