Buch 19, § 12 — Neues Testament

Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινεν σταυρὸν αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ θεοῦ κεκάθικεν.

Toigaroun kai hemeis, tosouton echontes perikeimenon hemin nephos martyron, onkon apothemenoi panta kai ten euperistaton hamartian, di’ hypomones trechomen ton prokeimenon hemin agona, aphorontes eis ton tes pisteos archegon kai teleioten Iesoun, hos anti tes prokeimenes auto charas hypemeinen stauron aischynes kataphronesas, en dexia te tou thronou tou theou kekathiken.

Ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς ἑαυτοὺς ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι. οὔπω μέχρις αἵματος ἀντικατέστητε πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ἀνταγωνιζόμενοι, καὶ ἐκλέλησθε τῆς παρακλήσεως, ἥτις ὑμῖν ὡς υἱοῖς διαλέγεται, Υἱέ μου, μὴ ὀλιγώρει παιδείας κυρίου, μηδὲ ἐκλύου ὑπ’ αὐτοῦ ἐλεγχόμενος· ὃν γὰρ ἀγαπᾷ κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται. εἰς παιδείαν ὑπομένετε· ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ θεός· τίς γὰρ υἱὸς ὃν οὐ παιδεύει πατήρ; εἰ δὲ χωρίς ἐστε παιδείας ἧς μέτοχοι γεγόνασι πάντες, ἄρα νόθοι καὶ οὐχ υἱοί ἐστε. εἶτα τοὺς μὲν τῆς σαρκὸς ἡμῶν πατέρας εἴχομεν παιδευτὰς καὶ ἐνετρεπόμεθα· οὐ πολὺ μᾶλλον ὑποταγησόμεθα τῷ πατρὶ τῶν πνευμάτων καὶ ζήσομεν; οἱ μὲν γὰρ πρὸς ὀλίγας ἡμέρας κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς ἐπαίδευον, ὁ δὲ ἐπὶ τὸ συμφέρον εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ. πᾶσα δὲ παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι ἀλλὰ λύπης, ὕστερον δὲ καρπὸν εἰρηνικὸν τοῖς δι’ αὐτῆς γεγυμνασμένοις ἀποδίδωσιν δικαιοσύνης.

Analogisasthe gar ton toiauten hypomemenekota hypo ton hamartolon eis heautous antilogian, hina me kamete tais psychais hymon eklyomenoi. oupo mechris ahimatos antikatestete pros ten hamartian antagonizomenoi, kai eklelesthe tes parakleseos, hetis hymin hos yhiois dialegetai, Yhie mou, me oligorei paideias kyriou, mede eklyou hyp’ autou elenchomenos; hon gar agapa kyrios paideuei, mastigoi de panta yhion hon paradechetai. eis paideian hypomenete; hos yhiois hymin prospheretai ho theos; tis gar yhios hon ou paideuei pater? ei de choris este paideias hes metochoi gegonasi pantes, ara nothoi kai ouch yhioi este. eita tous men tes sarkos hemon pateras eichomen paideutas kai enetrepometha; ou poly mallon hypotagesometha to patri ton pneumaton kai zesomen? ohi men gar pros oligas hemeras kata to dokoun autois epaideuon, ho de epi to sympheron eis to metalabein tes hagiotetos autou. pasa de paideia pros men to paron ou dokei charas einai alla lypes, hysteron de karpon eirenikon tois di’ autes gegymnasmenois apodidosin dikaiosynes.

Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε, καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιεῖτε τοῖς ποσὶν ὑμῶν, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον.

Dio tas pareimenas cheiras kai ta paralelymena gonata anorthosate, kai trochias orthas poieite tois posin hymon, hina me to cholon ektrape, iathe de mallon.

Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν κύριον, ἐπισκοποῦντες μή τις ὑστερῶν ἀπὸ τῆς χάριτος τοῦ θεοῦ, μή τις ῥίζα πικρίας ἄνω φύουσα ἐνοχλῇ καὶ δι’ αὐτῆς μιανθῶσιν πολλοί, μή τις πόρνος ἢ βέβηλος ὡς Ἠσαῦ, ὃς ἀντὶ βρώσεως μιᾶς ἀπέδετο τὰ πρωτοτόκια ἑαυτοῦ. ἴστε γὰρ ὅτι καὶ μετέπειτα θέλων κληρονομῆσαι τὴν εὐλογίαν ἀπεδοκιμάσθη, μετανοίας γὰρ τόπον οὐχ εὗρεν, καίπερ μετὰ δακρύων ἐκζητήσας αὐτήν.

Eirenen diokete meta panton, kai ton hagiasmon, hou choris oudeis opsetai ton kyrion, episkopountes me tis hysteron apo tes charitos tou theou, me tis rhiza pikrias ano phyousa enochle kai di’ autes mianthosin polloi, me tis pornos e bebelos hos Esau, hos anti broseos mias apedeto ta prototokia heautou. iste gar hoti kai metepeita thelon kleronomesai ten eulogian apedokimasthe, metanoias gar topon ouch heuren, kaiper meta dakryon ekzetesas auten.

Οὐ γὰρ προσεληλύθατε ψηλαφωμένῳ καὶ κεκαυμένῳ πυρὶ καὶ γνόφῳ καὶ ζόφῳ καὶ θυέλλῃ καὶ σάλπιγγος ἤχῳ καὶ φωνῇ ῥημάτων, ἧς οἱ ἀκούσαντες παρῃτήσαντο μὴ προστεθῆναι αὐτοῖς λόγον· οὐκ ἔφερον γὰρ τὸ διαστελλόμενον· Κἂν θηρίον θίγῃ τοῦ ὄρους, λιθοβοληθήσεται· καί, οὕτω φοβερὸν ἦν τὸ φανταζόμενον, Μωϋσῆς εἶπεν· Ἔκφοβός εἰμι καὶ ἔντρομος. ἀλλὰ προσεληλύθατε Σιὼν ὄρει καὶ πόλει θεοῦ ζῶντος, Ἰερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ, καὶ μυριάσιν ἀγγέλων, πανηγύρει καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἀπογεγραμμένων ἐν οὐρανοῖς, καὶ κριτῇ θεῷ πάντων, καὶ πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων, καὶ διαθήκης νέας μεσίτῃ Ἰησοῦ, καὶ αἵματι ῥαντισμοῦ κρεῖττον λαλοῦντι παρὰ τὸν Ἅβελ.

Ou gar proselelythate pselaphomeno kai kekaumeno pyri kai gnopho kai zopho kai thyelle kai salpingos echo kai phone rhematon, hes ohi akousantes paretesanto me prostethenai autois logon; ouk epheron gar to diastellomenon; Kan therion thige tou orous, lithobolethesetai; kai, houto phoberon en to phantazomenon, Moyses eipen; Ekphobos eimi kai entromos. alla proselelythate Sion orei kai polei theou zontos, Ierousalem epouranio, kai myriasin angelon, panegyrei kai ekklesia prototokon apogegrammenon en ouranois, kai krite theo panton, kai pneumasi dikaion teteleiomenon, kai diathekes neas mesite Iesou, kai ahimati rhantismou kreitton lalounti para ton Habel.

Βλέπετε μὴ παραιτήσησθε τὸν λαλοῦντα· εἰ γὰρ ἐκεῖνοι οὐκ ἐξέφυγον ἐπὶ γῆς παραιτησάμενοι τὸν χρηματίζοντα, πολὺ μᾶλλον ἡμεῖς οἱ τὸν ἀπ’ οὐρανῶν ἀποστρεφόμενοι· οὗ ἡ φωνὴ τὴν γῆν ἐσάλευσεν τότε, νῦν δὲ ἐπήγγελται λέγων· Ἔτι ἅπαξ ἐγὼ σείσω οὐ μόνον τὴν γῆν ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν. τὸ δὲ Ἔτι ἅπαξ δηλοῖ τῶν σαλευομένων μετάθεσιν ὡς πεποιημένων, ἵνα μείνῃ τὰ μὴ σαλευόμενα. διὸ βασιλείαν ἀσάλευτον παραλαμβάνοντες ἔχωμεν χάριν, δι’ ἧς λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ θεῷ μετὰ εὐλαβείας καὶ δέους, καὶ γὰρ ὁ θεὸς ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον.

Blepete me paraitesesthe ton lalounta; ei gar ekeinoi ouk exephygon epi ges paraitesamenoi ton chrematizonta, poly mallon hemeis ohi ton ap’ ouranon apostrephomenoi; hou he phone ten gen esaleusen tote, nyn de epengeltai legon; Eti hapax ego seiso ou monon ten gen alla kai ton ouranon. to de Eti hapax deloi ton saleuomenon metathesin hos pepoiemenon, hina meine ta me saleuomena. dio basileian asaleuton paralambanontes echomen charin, di’ hes latreuomen euarestos to theo meta eulabeias kai deous, kai gar ho theos hemon pyr katanaliskon.